صد پند لقمان (منظوم)

● صد پند لقمان (منظوم) / شعر، اخلاق / فارسی sad pand-e loqmān (manzūm) تاریخ تألیف: 878ق مثنوی است در بیان وصیتهای لقمان به پسرش است. مجموع آن صد بیت است که در سال 878 سروده شده است: «سال هجرت هشتصد و هفتاد و هشت ×× رفته بود آن دم که این منظوم گشت». آغاز: حمد بی حد کردگار پاک را ×× آنکه ره بنمود وداد ادراک را / قادری کز کاف و نون آرد پدید ×× قفل ایجاد دو عالم را کلید انجام: صد وصیت ... دادم نشان ×× شد تمام اکنون بعون مستعان / چون که سال هشتصد و هفتاد و هشت ×× رفته بودم آندم که این منظوم گشت / هر چه گفت آن پیشوای شیخ و شاب ×× گفته شد و الله اعلم بالصواب [دنا 109/7 (13 نسخه)؛ الذریعة 26/15؛ منزوی 1642/2]