الاربعين فى امامة الائمة الطاهرين

● الاربعين فى امامة الائمة الطاهرين = اربعون حديثا و دلیلا / کلام و اعتقادات / عربی al-arba‘īn fī imāmat-il-a’immat-iṭ-ṭāhirīn = arba‘ūn-a ḥadīṯ-an wa dalīlā قمی، محمد طاهر بن محمد حسین، - 1098 قمری qomī, mohammad ṭāher ebn-e mohammad hoseyn ( - 1687) این کتاب درباره اثبات امامت ائمه اهل بیت (ع) است با ادله قاطعه و براهین ساطعه، به‌خصوص از روایات اهل سنت، که چون مؤلف در آن چهل دلیل بر مدعای خود آورده آن را کتاب «اربعین» نامیده است. مؤلف در این کتاب متعرض بسیاری از مطالب گوناگون کلامی و مذهبی گردیده، شطری از مناقب اهل بیت و احوال صحابه و زوجات پیغمبر اکرم (ص) و پیشوایان اهل سنت و عقاید آنان را در اصول و فروع دین بیان کرده است. مؤلف در آغاز کتاب با عنوان «فاتحه»، احادیث و روایاتی را که از طریق اهل سنت و جماعت درباره امامت حضرت علی (ع) وارد شده ضمن چند «نوع» ذکر نموده و به تأویلات و شبهات مخالفین به‌طور مشروح پاسخ می‌دهد و سپس چهل دلیل عقلی و نقلی در اثبات امامت ائمه اطهار (ع) اقامه می‌کند. در «خاتمه» به شرح حال ائمه اربعه اهل سنت و پاره‌ای از عقاید آنان و سؤالات امام صادق (ع) از ابوحنیفه و عجز او اشاره می‌نماید. فهرست «فاتحه»: نوع 1. ما ورد فی کتب المخالف من أن أميرالمؤمنین علی بن أبی طالب (ع) وصی رسول الله و خلیفته و ما فی معناهما من وجوب اتباعه و فرض طاعته، من الأحاديث المتفرقة، منه ما فی «مسند أحمد بن حنبل»...؛ نوع 2. ما ورد من الأحاديث من طرق المخالفين فی أن علی بن أبی طالب أميرالمؤمنين؛ نوع 3. ما روی عن النبی (ص) أن علياً مع الحق معه و ما فی معناه؛ نوع 4. ما ورد من طرق المخالف أن النبی (ص) قال لعلی (ع): أنت منی بمنزلة هرون من موسی إلا أنه لانبی بعدی؛ نوع 5. ما ورد فی تفسیر قوله تعالی «إنما و لیکم الله و رسوله»؛ نوع 6. ما قال النبی (ص): «من کنت مولاه فعلی مولاه». رد أقوال عدیده مخالفین در توجیه حدیث غدیر و إثبات دلالت آن بر امامت و خلافت بلافصل أميرالمؤمنین (ع) و جواب از احتجاج آنان به‌وجوه عدیده در معارضه با احادیث، جواب تمسک عضدی و دیگران به اجماع صحابه و نقل کلمات بسیاری از بزرگان اهل سنت پیرامون این موضوع و اثبات عدم تحقیق اجماع و داستان أحراق باب، شرح خطبه شقشقیه و اثبات صحت آن و نقل شکایات امیرالمؤمنین (ع) در خطب و کلمات و نامه‌ها و اشعار خود به نقل از کتب و روایات عامه، حقیقت و داستان خلافت در صدر اسلام، علت ترک تعرض حضرت امیر (ع)، جواب از تمسک مخالفین به اینکه نبوت و امامت در یک خاندان جمع نمی‌شود، علت مخالفت صحابه با نصوص نبویه در خصوص امر خلافت و نقل کلمات بزرگان مورخین و محدثین اهل سنت که رافع استعجاب و دافع استغراب است، جواب کلام صاحب «مواقف» پیرامون معارضه نصوص داله بر امامت ابی‌بکر با نصوص داله بر امامت حضرت امیر (ع) به هشت وجه، تذنیب، در بیان پاره‌ای از وجوه داله بر عدم اعتماد و وثوق به روایات مخالفین و تعداد جمله‌ای از روایاتی که در فضایل و مناقب حضرت امیر کتمان کرده‌اند به تصدیق بزرگان علماء اهل سنت و ذکر احوال جمعی از صحابه و وقایع عجیبه آنها. دلایل چهل‌گانه کتاب از این قرار است: 1. لزوم وجود عالم ربانی مؤید از جانب خداوند تعالی در هر زمان؛ 2. لزوم وجود امام مبین مؤید معصوم در هر زمان؛ 3. لزوم نصب امیر مطاع عارف عادل غیرجائر از جانب خداوند برای اقامه حدود در هر زمان؛ 4. تفسیر آیه شریفه «الیوم اکملت لکم دینکم»؛ 5. تواتر نصوص نبویه بر امامت ائمه اطهار (ع)؛ 6. اتفاق امت بر عدالت و جلالت و طهارت دوازده امام (ع)؛ 7. خبر دادن پیغمبر اکرم (ص) به اینکه پس از آن‌جناب دوازده خلیفه از قریش خواهد بود؛ 8 تواتر حدیث شریف نبوی «إنی تارک فیکم الثقلین»؛ 9. هر یک از ائمه بر وفق دعوی امامت اظهار معجزه فرمودند؛ 10. اصرار بنی‌امیه و بنی‌عباس در دشمنی و آزار ائمه اطهار (ع)؛ 11. تعظیم دوستان و أولیاء ائمه اطهار نسبت به شأن و مقام ایشان؛ 12. ظهور علوم عدیده از آل محمد (ع)؛ 13. امامت به اختیار ثابت نخواهد شد؛ 14. دلالت دو آیه شریفه «لیس لک من الأمر شیء» و «ان الأمر کله لله» بر امامت حضرت ائمه (ع)؛ 15. دلالت دو آیه شریفه «و لاتقدموا بین یدی الله و رسوله» و «آلله أذن لکم أم علی الله تفترون»؛ 16. دلالت آیه شریفه «و ربک یخلق ما یشاء و یختار»؛ 17. دلالت آیه شریفه «و الله یزکی من یشاء»؛ 18. دلالت آیه شریفه «أطیعوا الله و أطیعو الرسول»؛ 19. آیاتی که دلالت بر شفقت خداوند متعال بر خلق دارد؛ 20. آیاتی که متضمن استمرار بر حق الیقین است؛ 21. آیاتی که در آنها زجر از معاصی وارد شده؛ 22. دلالت آیه شریفه «ان عبادی لیس لک علیهم سلطان»؛ 23. آیات متضمن تقوی؛ 24. آیات متضمن رحمت؛ 25. آیات متضمن خوف و وعید؛ 26. آیاتی که ناطق به موجبات هلاکت است؛ 27. دلالت آیه شریفه «و اعتصموا بحبل جمیعاً و لاتفرقوا»؛ 28. آیه شریفه «ان هذا صراطی مستقیماً فاتبعوه»؛ 29. دلالت آیه شریفه «إن جاءکم فاسق بنبأ فتبینوا»؛ 30. دلالت آیه شریفه «لاینال عهدی الظالمین»؛ 31. آیات و روایاتی که دلالت بر وجود منافقان در میان صحابه دارد؛ 32. آیه شریفه «تعاونوا علی البر و التقوی»؛ 33. آیاتی که در آنها ترغیب به طاعات و أعمال صالحه است؛ 34. آیه شریفه «و ما جعل علیکم فی الدین من حرج»؛ 35. آیه شریفه «و کونوا مع الصادقین»؛ 36- دلالت افضلیت ائمه اثناعشریه (ع) نسبت به مدعیان امامت بر مقصود و شرح بعضی از حالات و مقامات آن هادیان راه حق و پاره‌ای از روایاتی که اهل سنت در فضائل امیرالمؤمنین و سایر ائمه معصومین (ع) به طرق خود از پیغمبر اکرم (ص) روایت کرده‌اند. تذنیب: در مختصری از فضایل علیا جناب خدیجه و فضایل حضرت ابوطالب (ع) و شمه‌ای از وقایع آغاز بعثت و در اینجا بحث افضلیت حضرت امیر و سایر امامان (ع) پایان می‌یابد، تذنیب دیگر: در ذکر أدله مخالفان بر افضلیت خلیفه یکم و نقل عبارت «مواقف» و شرح آن در اقامه ده دلیل بر مدعی و جواب از آنها؛ 37. بیان پاره‌ای از امور مربوط به خلافت خلیفه یکم، و تذنیبی در أحوال ابوقحافه و نقل داستانی از کتاب «نگارستان» قاضی احمد غفاری قزوینی؛ 38- بیان پاره‌ای از امور مربوط به خلافت خلیفه دوم و شمه‌ای از احوال او؛ 39. بیان پاره‌ای از امور مربوط به خلافت خلیفه سوم و احوال و اعمال او و سلوکش با صحابه کبار، تماماً به نقل از کتب تاریخ و حدیث و سیر مشهور و معتبر حضرات اهل سنت؛ 40. دلیل آخر بر امامت ائمه أطهار (ع) و بیان أحوال و أعمال عایشه همسر پیغمبر اکرم (ص)، فصل در بیان حال حفصه همسر دیگر پیغمبر اکرم (ص)، تذنیب در بیان احوال معوية بن أبی سفیان و ذکر مطالبی در باب لعن و نقل داستان مباحثه‌ای که در باب مسائل مورد اختلاف شیعه و سنی میان مؤلف و یکی از مفتیان حنفیه در مکه معظمه واقع شده است. آغاز: بسم ... الحمدلله الذی هدانا سبیل الحق بنصب الادلة و البراهين و أرشدنا الى طريق ابطال المبطلين و دلنا على جواد شوارع الدين، و أوردنا مشارع أنهار علم اليقين. و صلى الله على محمد أفضل المرسلين و آله الأبرار الأخيار الطيبين الطاهرين. أما بعد. فإنى لما رأيت أفضل ما يتقرب به إلى الله رب العالمين - بعد معرفة الله و معرفة نبيه سيد النبيين - معرفة الأئمة الاثنى عشر الاطهار المعصومين، لأن معرفتهم من أعظم اصول الدين؛ جمعت في هذا الكتاب أدلة قاطعة على أمامهم، هن خير البراهين، مفتتحاً بالنصوص الواردة في كتب المخالفين على إمامة مولانا و مولى الأنام أميرالمؤمنين، مع الأجوبة الواضحة عن تأويلات المعاندين و شبهات المخاصمين، و مختتماً ببيان بعضى عقائد أهل السنة في الفروع و اصول الدين. و لاشتمال الكتاب على أربعين دليلاً على أمامة الاثنى عشر - صلوات الله عليهم أجمعين - سميته «الأربعين في إمامة الأئمة الطاهرين». أنا عبد عبيدهم. محمد طاهر بن محمد حسين، الشيرازى، ثم النجفى، نزيل قم، دار المؤمنين ... أما الفاتحة، ففى النصوص الواردة في كتب المخالفين على إمامة أمير المؤمنين، مع الأجوبة عن شبه المعاندين، و إنما اكتفينا ههنا بنقل هذا النوع من الأحاديث لأن ما لم يكن من هذا النوع من مناقبه أكثر من أن يحويه هذا الكتاب انجام: لأن تصديق الكاذب عقلا قبيح، و القبيح عقلاً لايصدر منه تعالى. فعلى قولهم بإنكار الحسن و القبح العقليين لايتأتى تصديق الأنبياء، لأنه كلما أتى بمعجزة قلنا له: المعجزة لاتدل على صدقك ! لأن العقل لا يستقبح تصديق الكاذب، فربما صدقك الله بالمعجزة و أنت كاذب. فلا يصح الاستدلال على صدق أحد من الأنبياء، و لا التدين بشيء من الشرايع. تم بعون الله و تأييده. چاپ: قم، انتشارات محقق، 1418ق. [الذریعة 419/1 و 434؛ کشف الحجب و الاستار ص 36 شماره 151]