شناخت امام

● شناخت امام = رساله اسماعیلی / کلام و اعتقادات / فارسی šenāxt-e emām = r. esmā‘īlī ناشناخته. به نوشته استاد مدرس رضوی (احوال و آثار: 626) به روزگار تهماسب یکم (984-930ق) نگاشته شده است. وی می‌افزاید سروده‌هایی که در آن از خواجه طوسی دانسته شده، سست است و نباید از وی باشد. برای نشانی از نسخه در دست: «خواجه طوسی دارد که: ای در جوار رحمت تو کون را مکان ... و ای هر دو عالم از تو و تو دور از این و آن. دیگر باید دانست که غرض از ظهور امام در این اکوان همین به سبب وجود این اکوان است، نه چیز دیگر. و چون شناخت امام ثابت شد، بعد از این شناخت «حجت» شروع می‌نماید. و آن آنست که بدانی که حجت کسی را می‌گویند که معنی او و امام از روز ازل یکی باشد. و غرض از ظهور آن در این عالم کمال اهل تربیت باشد» (ص 30)، «درباره سلمان فارسی می‌گوید از عایشه پرسیدند که تاکنون جبراییل را دیده‌ای، گفت هرگز؟ جز آنکه سلمان را می‌دیدم که پا برهنه به اطاق حضرت می‌رفت و خلوت می‌کرد و ...». (ص 8) (احمد منزوی) چاپ: قاهره، 1947، به کوشش ایوانف [فهرستواره منزوی 391/9]