شمس الضحی

● شمس الضحی / شعر، تاریخ معصومین / فارسی šams-uḍ ḍuḥā فقیر دهلوی، میرشمس الدین، 1115 - 1183 قمری faqīr-e dehlavī, mīr-šams-od-dīn (1704 - 1770) تاریخ تألیف: 1173ق (موافق «شمس الضحی») مثنوی مذهبی است که در آن از بحار الانوار و شیخ مفید و عيون المعجزات و قطب راوندی یاد می‌شود و در چهارده «لمعه» است برای چهارده معصوم و در مناقب آنها است. در این مثنوی مضامین روایات به نظم کشیده شده است با ذکر منابع و تصریح به نام امامی که از وی نقل می‌شود، و مکرر تخلص«فقیر» در شعرها آمده و سراینده به «در مکنون» خود حوالت می‌دهد. آغاز: ای بنامت زبان سحر طراز ×× نطق را داده مایه اعجاز / ناطقه از تو بحر گوهر زاست ×× و زنفس جزر و مد در او پیداست انجام: تا جهان را بود زهستی بهر ×× ماند از وی نشان به صفحه دهر / تحفه از من رسان درود وسلام ×× بر رسول کریم و آل کرام چاپ: در هند چاپ شده است [الذريعة 223/14؛ نسخه‌های منزوی 2969/4؛ دنا 1226/6 (3 نسخه)؛ فهرستواره منزوی 1717/3]