شمایل خاقان و مخایل سلطان

● شمایل خاقان و مخایل سلطان / تاریخ ایران / فارسی šamāyel-e xāqān va maxāyel-e soltān قائم مقام، ابوالقاسم بن عیسی، 1193 - 1251 قمری qā'em-maqām, ab-ol-qāsem ebn-e 'īsā (1779 - 1836) در شناسایی صفات پسندیده محمد شاه است و پر است از چاپلوسی‌های اشراف منشانه او از دربار قاجار، و می‌خواست در یک «دیباچه» و سه «در» بنگارد: 1. در سه جلوه؛ 2. در چهار نمایش؛ 3. در هفت نمایشگاه (نگارش)، ولی پیش از به پایان رسیدن کتاب پس از جلوه دوم از در یکم به دست همان صاحب شمایل در 1251 کشته شده است. این بخش درباره نیاکان او است از آدم تا ترک بن یافث و از او تا ارغون خان ترک. (احمد منزوی) آغاز: سبحانک لا احصی ثناء علیک کما اثنیت علی نفسک ذات واجب عین کمالست و وصف امکان نقص و بال مایه نقص خود چه داند که از عالم کمال سخن راند بنده نفس را نزیبد که بر حضرت قدس ثنا خواند ... شهریار زمان و زمین مرزبان دنیا و دین پرتو ذات حق صورت جمال مطلق است ... . فتحعلی شاه که عدل مصور است و عقل منور ... انجام: نور یزدان از عرش رحمان بتابید جنت موعود شاهد و مشهود شد رحمت معهود ظاهر و معلوم گشت از هر چه هست. و السلام علی من اتبع الهدی چاپ: دارالسلطنه تبریز، سنگی، 1282ق، خشتی؛ دارالسلطنه تبریز، سنگی، 1294، خشتی، 7ص؛ این گفتار ضمن منشآت او با دیباچه میرزا محمود خان ملک الشعراء صبا چاپ شده است. [دنا 1222/6؛ فهرستواره منزوی 1009/2]