شکار نامه

● شکار نامه = نسبنامه کرد مازندرانی / شعر، تاریخ ایران / فارسی šekār-nāme = nasab-nāme-ye kord-e māzandarānī بهجت قاجار، غلامحسین بن ایرج، 1250-1310؟قمری bahjat qājār, qolām-hoseyn ebn-e īraj (1835 - 1893) تاریخ تألیف: ذیحجه 1290ق مثنوی است در بحر متقارب مثمن محذوف یا مقصور که شامل 703 بیت است و به سبک شاهنامه فردوسی سروده شده است. شاعر پیروی از فرمان ولیعهد را بر خلاف میل خویش دانسته و از این شعرها دو نسخه نوشته است که یکی را به ولیعهد تقدیم کرده و دیگری را به صاحب دیوان داده است و از این پس نسخه‌ای را به کسی نخواهد داد. این مثنوی البته از نظر ادبی، دارای غنای چندانی نیست ولی از جهت بررسی سیر هزل و طنزگویی در ادبیات دوره قاجار دارای اهمیت است. این اثر به نام «شکار نامه» یا «نسب‌نامه کرد مازندرانی» نامیده شده است (برابر تسمیه خود ناظم که گوید: «شد این نامه را نام از داوری ×× نسب نامه کرد مازندری»). چنان‌که خود شاعر می‌گوید: «ز تاریخ این نامه خواهی اگر ×× به ذیحجه این نامه آمد به سر / بود ده کم از یکهزار و سه صد ×× که شد ختم این نامه از نیک و بد»، در ذیحجه 1290 منظومه را به پایان رسانیده است. آغاز: نخست آفرین بر خداوند پاک ×× که افراشت گردون و بگذاشت خاک / توانا خدائی که هستی ازوست ×× بهر کار بالا و پستی ازوست انجام: ادب داری و شرم و عقل و حیا ×× به هر کار پشت و پناهت خدا چاپ: در میراث اسلامی ایران، دفتر چهارم، به کوشش مهدی ارجمند، ص 193- 231 [دنا 1211/6؛ فهرستواره منزوی 1008/2؛ رک: دیوان بهجت قاجار]