شفاء القلوب

● شفاء القلوب = حاشیة الشفاء = التعلیقات / فلسفه / عربی šifā’-ul-qulūb = ḥāšīyat-uš-šifā’ = at-ta‘līqāt دشتکی شیرازی، منصور بن صدرالدین محمد، - 948 قمری daštakī šīrāzī, mansūr ebn-e sadr-od-dīn mohammad (- 1542) وابسته به: الشفاء؛ ابن سینا، حسین بن عبدالله (370-428) حاشیه استادانه‌ای بر الهیات شفاست که پس از ریاض الرضوان خود ساخته در 20 «مطلب» و 6 «فصل» و آن را تکمله‌ای برای کتاب بزرگش«ریاض الرضوان» شمرده است و متذکر شده که آنچه در آن کتاب فرومانده بدان پرداخته است. در این کتاب تسلط گسترده غیاث الدین بر حکمت مشاء و همه کتب مفصل و مختصر شیخ، اعم از شفاء و نجات و اشارات، نمایان است. هر چند که بوی حکمت اشراق نیز از کلمات او استشمام می‌شود. آغاز: سؤالی الهی شفائی عن المتاعب الریاضیة و الکدورات الطبیعیة و التسویلات النطقیة و المباحث المنطقیة باشراق انوار من عیون حکمتک القدسیة بها یری صور الاشیاء بحقائقها منتهیا باشارات غیاث الوری ... اما بعد فان الفقیر الحقیر غیاث المشهور بمنصور یقول انی بعد فراغی عن تکمیل ریاض الرضوان و تقریر قواعد الحکمة باوضح بیان و اصح تبیان و الاستقصاء فی اقتناص اقوال القدماء و آراء الحکماء ... انجام: ثم ان الدعوى التی ادعاها من ان واجب الوجود بذاته واجب الوجود من جمیع جهاته مما استدل علیه فی کتابه هذا و فی النجاة و رسالة له فی المبدأ و المعاد اورد دلیلا بعبارة و انی حررت قدیما رسالة فی هذا فیها تفصیل و تحصیل و من اراد فلینظر الهیا و هی هذه. چاپ: در گنجینه بهارستان، حکمت، تابستان 1379ش، به کوشش امیر اهری، صص 195 - 276 با عنوان «شفاء القلوب»؛ به کوشش عبدالله نورانی در مصنفات غیاث الدین منصور حسینی دشتکی شیرازی، جلد 2 (تهران، دانشگاه تهران، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی: 1386)؛ ایران، تهران، کتابخانه مجلس شورای اسلامی، 1390 شمسی، تحقیق و تصحیح علی اوجبی، حروفی، 1، رقعی، 275ص [دنا 1207/6 (5 نسخه)؛ ذریعه 206/14]