شرفنامه

● شرفنامه = منشآت = ترسل = شرفیه / نامه‌نگاری، انشاء / فارسی šaraf nāma = monša’āt = tarassol = šarafiyya بیانی کرمانی، عبدالله بن محمد، 865 - 922 قمری bayānī kermānī, ‘abd-ol-lāh ebn-e mohammad (1461 - 1517) منشئات و نامه‌هایی است که به درخواست بعضی از دوستان در این مجموعه گردآورده شده است. این منشئات در نسخه‌ها دگرگونی‌هایی دارد و ترتیب آنها یکی نیست؛ ترتیب عنوان‌ها در نسخه مجلس سنا چنین آمده: 1. نشان صدرات جناب امیرک قاسم؛ 2. نشان شیخ الاسلامی جناب خواجه ناصرالدین ابوالنصر؛ 3. نشان صدرات سید ابوالطیب؛ 4. نشان موقوفات امیر سید غیاث؛ 5. نشان موقوفات امیرکمال الدین بابا محمود؛ 6. نشان امارت خواجه نظام الملک؛ 7. نشان راه حج امیر توکل برلاس؛ 8. نشان راه حج جهت امیر محمد مقیم کی خسرو؛ 9. نشان راه حج جهت علاء الدین عبدالوهاب کرمانی؛ 10. نشان نقابت امیر عبدالقادر؛ 11. نشان مسلمی فیض آباد بلخ؛ 12. نشان صدرات سید زین العابدین؛ 13. نشان امارت قوش خانه جهت امیر شجاع الدین برندق برلاس؛ 14. نشان مهتر محمد نقارچی؛ 15. نشان در باب جماعتی که به عمارت شهر کهنه مرو مشغول شده‌اند؛ 16. نشان تدریس مولانا رکن الدین مسعود؛ 17. نشان مولانا شهاب الدین عبدالله کرمانی در احتساب هرات و فوشنج با شرکت رکن الدین علاءالدوله؛ 18. نشان صدرات مولانا ظهیرالدین محمد طبیب؛ 19. نشان حضرت امیرعلی شیر که در وقت داعیه حج گرفته‌اند؛ 20. نشان ضبط موقوفات حرمین شریفین به اسم خواجه نظام الدین سیدی احمد؛ 21. نشان منصب بکاولی میرحاجی پیر در مدرسه شریفه سلطانی و خانقاه آن؛ 22. امضای نشان امیرحاجی که بعد از نقل حضرت اعلی فردوس مکان واقع شده؛ 23. نشان خواجه کمال الدین حسن علی حافظ جهة مصدری مسجد جامع بیگم گوهرشاد آغاز نور مرقدها؛ 24. نشان قضاء امیر اختیار الدین به دارالسلطنه هرات و ممالک خراسان؛ 25. نشان حکومت اعراب اسعیدی به اسم خواجه افضل الدین محمد؛ 26. نشان سیور غال قدوة البرايا قطب الدين درویش عالی شاه قدس سره؛ 27. نشان در باب احداث غلور خانها برای خواجه الدین محمد؛ 28. نشان موقوفات ولایت شافلان (ساملان) به اسم خواجه افضل الدین محمد؛ 29. نشان ایالت ولایت شافلان (ساملان) به اسم خواجه افضل الدین محمد؛ 30. نشان رخصت حضرت سلطان اسکندر میرزا؛ 31. نشان تولیت مسجد جامع و خانقاه جدید به اسم امیر جلال الدین محمود؛ 32. نشان راه حج مولانا اهلی شاعر؛ 33. نشان اشرف خواجه معزالدین حسین؛ 34. نشان احتساب مولانا سلطان علی محتسب [هرات در 3 صفر 890]؛ 35. نشان تدریس مدرسه بدیعیه جهت امیر صدالدین ابراهیم؛ 36. نشان مولانا شمس الدین محمد بحر آبادی در تدریس مدرسه؛ 37. نشان بخشش نام بردار قشونی که به اهتمام خواجه مجدالدین محمد واقع شده؛ 38. نشان حضرت امیرعلی شیر که جهت مهمات آستانه انصاریه و عتبه نجم الدین کبری داده اند؛ 39. نشان خواجه غیاث الدین محمد دهدار ترخان؛ 40. نشان ترخانی مولانا شمس الدین علی منشی؛ 41. نشان در باب سید نور الدین محمد حسنی از خاندان عمادالدین محمود زاهد به پادشاه هند نوشته اند؛ 42. نشان داروغگی تمغا جهت خواجه عمیدالملک؛ 43. نشان احتساب مولانا زاهدی؛ 44. نشان خواجه جلال الدین شیخ با یزید مهنه ای در تولیت آستان شیخ فرید الدین لقمان؛ 45. نشان استاد قلی محمد عچکی؛ 46. نشان جناب امیرشمس الدین محمد بن سید یوسف؛ 47. نشان تدریس مولانا فصیح الدین؛ 48. نشان قاضی غیاث الدین محمد حنفی؛ 49.نشان صدرات خواجه سلطان محمد مؤدب و معلم مغیث الدولة و الدین حیدر محمد؛ 50. نشان خواجه عبدالحق جهة راه حج؛ 51. نشان امراء عظام خطه سمرقند خطاب به رکن السلطنه و الجلالة شمس الدین درویش محمد ترخان و شجاع الدین احمد حاجی که در آن از سلطان محمود و سلطان الزمان بهادر و مظفر حسین گورکانی وحید محمد بهادر یاد شده است؛ 52. نشان شیخی خواجه جلال الدین شیخ بایزید مهنه (عنوان) [نشان رخصت مولانا سیفی] (متن)؛ 53. نشان همایون به شیخ نجم الدین؛ 54. مکتوب به حضرت فردوس مکانی به رستم بیک آق قوینلو؛ 55. مکتوب بندگان اعلی به سلطان احمد میرزا؛ 56. مکتوب به حضرت مرحومی عبدالرحمن جامی در باب تألیف بهارستان؛ 57. مکتوب خواجه عبیدالله؛ 58. مکتوب حضرت اعلی [به] رستم بیک؛ 59. مکتوب حضرت اعلی به حضرت یعقوب بیک آق قوینلو؛ 60. مکتوبی که مقرب الحضرة امیرعلی شیر به پادشاه فرخ نشان والی شروان نوشته؛ 61. کتابت حضرت اعلی به شاه اسمعیل صفوی درباره استراباد؛ 62. کتابتی که ضعیف به حضرت شیخ الاسلامی نوشته؛ 63. کتابت همایون به شیخ محمد لاهجی؛ 64. کتاب همایون به جلال الدین رستم بیک؛ 65. کتابتی که به خواجه کمال الدین عطاء الله لعصر (؟) نوشته شده؛ 66. کتابت حضرت اعلی به یعقوب بیک؛ 67. رقعه بیکی از دوستان نوشته؛ 68. رقعه ای که از لفظ در ربار همایون به پهلوان درویش محمد نوشته؛ 69. رقعه ای که به یکی از اهل نغمه نوشته؛ 70. کتابت خانقاه بیرون عراق که سلطان حسین ساخته است (مانند ش 80)؛ 71. رقعه مطایبه به پهلوان درویش محمد؛ 72. سواد کتابت در تعویض رباطی که خواجه رضی الدین مودود بن احمد در 837 ساخته بود و سلطان حسین در 901 دستور تعمیر آن را داده بود؛ 73. رقعه ای که به حضرت مولانا معین الدین واعظ نوشته؛ 74. کتابت مولانا عبدالحی المنشی؛ 75. مکتوب تعریف گرما؛ 76.در تعزیت نامه؛ 77. رقعه اخری؛ 78. مکتوب در تعریف خزان؛ 79. مکتوب به یکی از دوستان؛ 80 کتابه مدرسه بیرون عراق (مانند ش 70)؛ 81. مقدمه نشان امیر محمد ولی بیک؛ 82 کتابه مزار والد خدیجه بیگم؛ 83 چند رقعه کوتاه؛ 84. در تعریف دریا؛ 85 نشن احتساب؛ 86. کتابه دیوان حافظ شیرازی مورخ 97 که به اشارت شاه زاده عالمیان فریدون حسین میرزا واقع شده؛ 87.سواد نشان صدرات فرمان همایون شرف نفاذ یافت مورخ 10 رمضان 938؛ 88 سواد نشان صدرات و نقابت دستگاهی علامه العلمائی نعیما للافاضة و الدین امیر نعمة الله علی؛ 89 عفو و اغماض؛ 90. رسالة من منشآت خواجه عبدالله مروارید (به کدام زبان شرح شدت فراق روزانده و گویم)، چند رقعه است با نامه ای به خواجه مجدالدین محمد سپس چند رقعه و در پایان آمده: «تمت الانشاء مولانا عبدالواسع غفرالله و لجمیع المؤمنین و المؤمنات»؛ 91. منشآت جلال الدین فریدون عکاشه، مصطلحات کتاب دو اوین و دعوت مجلس اللهو و مصطلحات اطباء و تهنیه عید و اصطلاح صرفیان و نحویان و منطقیان و رسالة الى الحاج و رساله رحیقیه و التماس النحل؛ 92. تتمة من منشآت قاضی میرحسین یزدی، رقعه‌ای است و سجل؛ 93. فتح نامه مورخ 788. آغاز: بسمله. و به نستعین. ای کرده به کلک صنع ترکیب بشر ×× ز انشاء تو نقش بسته اجسام و صور / هر حرف که از خامه حکمت زده سر ×× طغرای قضا گشته و عنوان قدر. انشاء حمدی که مترسلان صحایف ابداع املاء نمایند صحیفه نثار و انکسار را طغرا سزد و ابداع شکری که منشیان رسایل اختراع کنند نامه عجز و افتقار را عنوان زیبد ... اما بعد به عرض میرساند مسود این ارقام فقیر مستهام عبدالله بن محمد المروارید ... که بعضی از اصحاب فهم و ذکاء نظر التفاف و اعتناء بر حال این بی مقدار داشته مرقومات کلک عجز و نامرادی این خاکسار را طلب می‌نمودند و از آنجا که کمال عطوفت است خاطر شکسته را نیشخندی می‌فرمودند بنابراین بندی از مسودات بی حاصل و شطری از مرقومات بلاطایل که املاء آن اتفاق افتاده به واسطه عدم توفیق و جمع و تلفیق عرضه ضیاع مانده جمع ساخته در قلم آمد ... نشان صدرات جناب امیرک قاسم. چاپ: ایران، سنگی، 1317، وزیری، 72ص [چاپ پرفسور رویمر در ویسپادن در 1959، چاپ آلمان؛ نسخه‌های منزوی 2110؛ دنا 1179/6 (9 نسخه)]