شرف الفقراء (ترجمه)

● شرف الفقراء (ترجمه) / عرفان و تصوف / فارسی šaraf-ol-foqarā’ (t.) عبدالرحیم بن محمد ‘abd-or-rahīm ebn-e mohammad ترجمه از عبدالرحیم بن [محمد ؟] بن محمود. که نام کامل او در دیباچه خوانده نمی‌شود و بایستی از گروه خفیفیه باشد، که در شیراز، پیش از ویرانی خانقاه و خاکجای نگارنده متن، می‌زیسته است. ترجمه «شرف الفقراء» شیخ کبیر ابوعبدالله محمد بن خفیف شیرازی (- 371ق) می‌باشد، که در کنار خاکجایش [شیراز] ترجمه شده است. در دیباچه نام نگارنده متن را سیاه کرده‌اند، چلبی و زرکلی نیز از این کار او نام نبرده‌اند. بغدادی (ایضاح 47/2) از آن به «شرف الفقراء علی الاغنیاء» یاد کرده است. در «دایرة المعارف بزرگ» (434/3) واژه ابن خفیف ضمن بر شمردن کارهای عربی و فارسی او، از «شرف الفقراء» او نام برده شده است، جز آن‌که چنان می‌نماید که آن را جزو آثار بازمانده او نیافته است و نیز از ترجمه آن آگاهی نداشته است. رساله‌ای است با سربندهای «باب» بی شماره: 1. در شرف فقر و فضیلت اهل آن (50 دلیل)؛ 2. در بیان احادیث نبوی که وارد است (50 حدیث)؛ باب در شرف فقر به نسبت به اولیاء و صلحا و متقیان؛ باب در صدق اعتقاد بر الله تعالی؛ باب در معانی فقر و فواید آن (و در اینجا افتادگی است). (احمد منزوی) [دنا 1178/6؛ نسخه‌ها 1085/2 (1 نسخه)]