شرح مونس العشاق

● شرح مونس العشاق / عرفان و تصوف / فارسی š.-e mūnes-ol-‘oššāq وابسته به: مونس العشاق = حقیقت العشق؛ سهروردی، یحیی بن حبش (549-587) شارح که نامش مشخص نیست، به احتمال قوی در قرن هفتم و شاید آغاز قرن هشتم می‌زیسته و به زمان سهروردی نزدیک بوده است و او را آگاهی کامل از الهیات و طبیعیات و مخصوصاً علم النفس مشائی و اشراقی بوده و به کمک این دانش‌ها، رموز و استعارات سهروردی را توجیه کرده است. شارح تمام متن را به صورت منظم شرح نکرده است، بلکه جملات و یا قطعات خاصی از آن را برگزیده و به شرح آن پرداخته است. روی هم رفته شرح به اندازه اصل متن، عرفانی نیست، لکن آن را دقت و توجه خاصی به ریزه‌کاری‌ها و جزئیات متن است که به آن ارزش فراوان بخشیده است و آن را به صورت کلیدی درمی‌آورد جهت فهم اصل متن سهروردی. (سید حسین نصر) آغاز: بسمله، بدانکه روزی اتفاق مطالعه رساله‌ای افتاد که موسوم است به مونس العشاق و منسوبست به شیخ محقق شهاب الدین مقتول رحمة الله علیه، و در میانه آن رساله سخنی چند بر طریق رمز و اشارت گفته و در فهم کردن آن دقتی بود. انجام: گفت ای پدر تعبیر این خوابست که با تو گفتم، یا ابت انی رأیت احد عشر کوکباً و الشمس و القمر رأیتهم لی ساجدین چاپ: مجله دانشکده ادبیات، شماره 18، 1350ش، به تصحیح حسین نصر و مظفر بختیار، 271-288 (باز چاپ شده در: خرد جاودان: مجموعه مقالات دکتر سید حسین نصر، به اهتمام دکتر سید حسن حسینی، جلد 1، تهران، سروش، 1382ش)