الاذان و الاقامة

● الاذان و الاقامة / فقه / عربی al-aḏān wa-l-iqāma مازندرانی، محمد هادی بن محمد صالح، - 1120 قمری māzandarānī, mohammad hādī ebn-e mohammad sāleh ( - 1709) رساله استدلالی است در تاریخ و چگونگی پیدایش اذان و اقامه و فصول و فضیلت آن و مسائل فقهی آن، با نقل بعضی از اقوال فقها و گفتگو در آنها، برگرفته از شرح کافی مؤلف با اضافات لازم؛ در پنج «فصل» و یک «خاتمه»: 1. معنی الأذان و الاقامة و بدئهما؛ 2. بیان فضلهما؛ 3. بیان استحبابهما؛ 4. بیان کمیة فصولهما؛ 5. سقوط الأذان أو الاقامة فی مواضع؛ الخاتمة فی مسائل متفرقة. آغاز: بسمله. حمدله. و بعد فهذه رسالة فی الاذان و الاقامة قد اخرجتها من تعلیقاتی علی فروع الکافی مشتملة علی عدة فصول و خاتمة انجام: و فی مدحه بعض آخر من الأخبار قریب مما رویناه و قد حسنه بعض الرجال أیضاً، و الله أعلم بالصواب