شرح شواهد ضوء الدرة

● شرح شواهد ضوء الدرة / ادبیات / عربی š.-u šawāhid-i ḍaw’-id durra کمال بن علی بن اسحاق kamāl ebn-e ‘alī ebn-e esḥāq «الدرة الالفية فی علم العربية» هزار بیت شعر است درباره دستور زبان عرب و آن را ابن معطی، ابوالحسین یحیی پسر عبدالمعطی پسر عبدالنور زواوی مغربی (564-628ق) سروده است و به نام الفیه ابن معطی در برابر الفیه ابن مالک (الخلاصة) نامبردار شده است و بر آن گزارش و شرح و حاشیه‌ها نگاشته‌اند، که چلبی آنها را در کشف الظنون (حرف-الف) یاد کرده است. «ضوء الدرة» یکی از شرح‌های الفیه ابن معطی است که آن را عمر پسر مظفر پسر عمر پسر محمد پسر ابوالفوارس زین الدین بن الوردی نگاشته است. بر «ضوء الدرة» نیز مانند دیگر کتاب‌های درسی شرح و حاشیه نگاشته‌اند، از جمله کتاب حاضر که در آن مؤلف بیت‌هایی را که در این کتاب به گواه آمده است گرد آورده و گزارش نموده است. در پشت جلد نسخه بدین نام نامیده شده است. روش نگارنده چنان است که بیت را نوشته، می‌گوید: «اما اللغة ...» و پس از تفسیر واژه‌ها می‌گوید: «و اما الاستشهاد ...» و در اینجا درباره گواهی این شعر گفتگو کرده و سپس به شعر دیگر می‌پردازد. همه این کتابچه 570 بیت نوشته دارد و فقط چهل و هفت بیت گواهی را گزارش نموده است. آغاز: الحمدلله الذی شرف نوع الانسان باللسان و خصه من الانواع بالنطق و البیان ... اما بعد فهذه فواید لابیات الضوء انجام: و اما الاستشهاد: فعلی ان کلمة «رب» تکون مضمرة بعد «بل» کما تکون مضمرة بعد الفاء، نحو قوله: بل بلد ذی صعد ... ای: بل رب بلد. و الله عالم بالصواب و الیه المرجع و المآب. الحمدلله علی التمام، و علی نبیه السلام. [دنا 818/6 (3 نسخه)]