شرح دیوان انوری

● شرح دیوان انوری / ادبیات / فارسی š.-e d.-e anvarī دنبلی، محمد بن عبد الرزاق، ق13 قمری donbalī, mohammad ebn-e ‘abd-or-razzāq (- 19c) وابسته به: دیوان انوری ابیوردی؛ انوری، محمد بن محمد (- 583) تاریخ تألیف: 1247ق نویسنده که از فاضلان زمان و از اولاد عبدالرزاق دنبلی دانشمند عصر فتحعلی شاه قاجار است می‌گوید پس از مطالعه فقه و اصول و حکمت و کلام خواستم در شعر پیچم و در فن آن دست یازم لذا شروع به خواندن دواوین کردم که از آن جمله دیوان انوری ابیوردی بود. این دیوان از آنجا که حاوی مشکلات عدیده و رموز شطرنج و نرد و ستاره‌شناسی و نجوم و علوم زمان بود به وجهی در من اثر گذاشت که برای فهم دقیق آن، از پدر آن را آموختم و مشکلات آن را بر حسب نکته‌پردازی‌های پدر از هم بازگشودم و حاصل این کتاب شد که امیدوارم دیگران را نیز به کار آید. پس از این مقدمه نویسنده به یک یک ابیات می‌پردازد و آنها را شرح می‌دهد. (عبدالله انوار) آغاز: بسمله، براعت استهال حمد و ستایش و بیت القصیده ثنا و نیایش تسبیح و تقدیس خالقی است که طفل یک روزه را لب روح پرور ... انجام: هم بگذرد مدار غم ای جان که عاقبت ×× بگذارم این سرای مجازی و بگذرم. هم می‌گذرد محل دور نمودن غم و اندوه جان که آخر الامر می‌گذارم این سرا و دنیا مجاز را و بگذارم این جهان به جهان باقی یعنی آن وقت مدار غم هم می‌گذرد. [دنا 712/6؛ نسخه‌های منزوی 3463/5]