شرح الفیه ابن مالک

● شرح الفیه ابن مالک / نحو / فارسی š.-e alfiyya-ye ebn-e mālek تویسرکانی، محمد علی بن ملابابا، ق 11 قمری toyserkānī, mohammad ‘alī ebn-e mollā-bābā (- 17c) وابسته به: الخلاصة فی النحو = الفیة ابن مالک = الالفیة فی النحو؛ ابن مالک، محمد بن عبدالله (600-672) ترجمه وشرح مزجی است در غایت ایجاز و اختصار کاشف مغلقات و فاتح مبهمات (به تعبیر مؤلف) بر الفیه ابن مالک طائی. شارح در ابتدا بیت یا ابیات الفیه را می‌آورد، پس از آن به فارسی ترجمه نموده و در برخی موارد توضیح و شرح مختصری بر آن می‌افزاید. آغاز: بسمله، الحمد الله رب العالمین و العاقبة للمتقین ... اما بعد بر ضمائر صافیه اصحاب سخن و ابصار ثاقبه ارباب حکم پوشیده نیست که اصل علوم دینیه. انجام: و آله الغر الکرام البررة ... چون فارغ شد از آنچه عرض او بود از احکام نحو و صرف ... و بر آل او که کرام و برگزیده اند نمایند تا کتاب او واسط بین الحدین باشد و قد تمت الرسالة شرح الفیه. [دنا 456/6 (14 نسخه)؛ الذریعه: 81/4؛ نسخه‌های منزوی 2057/3]