شجون المسجون و فنون المفتون

● شجون المسجون و فنون المفتون / عرفان و تصوف / عربی šujūn-ul masjūn wa funūn-ul maftūn ؟ ابن عربی، محمد بن علی، 560 - 638 قمری ebn-e ‘arabī, mohammad ebn-e ‘alī (1166 - 1241) رساله عرفانی است در سه باب: 1. در عمل، 2. در عامل، 3. در معمول له. هر بابی متضمن نصایحی چند است. منسوب به ابن عربی است و بعضی به احتمال به صفدی نسبت داده اند. مؤلف چنانکه در مقدمه گفته، نوشتن این کتاب را در زمانی که در زندان بوده آغاز کرده است. آغاز: بسمله و صلى الله على سیدنا محمد و آله و صحبه و به ثقتی الحمدلله الذی خلق خلق الانسان من طین ... انجام: و ان رفع الزمان فلا حدود×× فکل اول و الکل آخر چاپ: دمشق، محقق: علی ابراهیم کردی، دار سعدالدین، 192ص، 1419ق. [دنا 358/6؛ کشف الظنون 1028/2؛ مؤلفات ابن عربی، عثمان یحیی 387]