الشبهة المحصورة

● الشبهة المحصورة / فقه / عربی aš-šubhat-ul maḥṣūra رضوی خراسانی، محمد، 1190 - 1264 قمری razavī xorāsānī, mohammad (1776 - 1848) یکی از مسائل فقه استدلالی درباره آمیخته شدن افراد نجس با پاک، یا افراد حلال با حرام است که در این صورت آن افراد را شبهه‌ناک یا مشتبه می‌نامند. اینک آیا باید از همه آنها پرهیز کرد یا نه؟ در پاسخ مسأله را به دو صورت تقسیم کرده‌اند: الف: هنگام که افراد شبهه‌ناک و مشکوک غیر محصور یا نامحدود باشد، که چون پرهیز از همه ناممکن است، اصل برائت را اجرا کنند؛ ب: صورتی است شبهه در افرادی محدود و محصور باشد که آن را شبهه محصوره خوانند، و در آن برخی اصل برائت و برخی اصل اشتغال ذمه و احتیاط اجرا کنند درباره این مسأله در الذریعه (ج13: ص25-26) دو رساله معرفی شده است، نخست نگارش میرزا محمد رضوی خراسانی است، دومین آنها تألیف شهرستانی میرزا محمد حسین پسر محمد علی است که در سال 1315 است که در کربلا درگذشت. نسخه زیرین گمان می‌رود از رضوی باشد نه شهرستانی.