شبستان وصال

● شبستان وصال / شعر / فارسی šabestān-e vesāl مستور بیگدلی، ق12 قمری mastūr bīgdelī (- 18c) تاریخ تألیف: 1147ق مثنوی بلند و داستان‌واری است که در آن حکایت به هم رسیدن دو عاشق دلداده به نام‌های شاهزاده جمشید و خورشید بانو و حوادث و جریاناتی که بر آنها گذشته به نظم کشیده و سرودن آن در سال 1147ق مطابق بیت ذیل پایان یافته است: «پی تاریخ اتمام خیالش ×× فکن میم از شبستان وصالش». نام شاعر در ترقیمه کاتب و عطف دیوان آمده و در لابه‌لای متن تخلص شاعر «مستور» ذکرشده است، نام کتاب نیز در بیت‌های آخر چنین آمده است: «ز فضل ایزدش اتمام کردم ×× «شبستان وصالش» نام کردم». آغاز: نخست ای پادشاه عالم آرا ×× کنم این نامه برنام تو انشاء / بحمد تو زبان را برگشایم ×× ز توحیدت در افشانی نمایم [دنا 341/6؛ فهرستواره 692/10 با نام جمشید و خورشید]