شاه و درویش

● شاه و درویش = شاه و گدا / شعر / فارسی šāh va darvīš = šāh va gedā هلالی جغتایی، بدر الدین، - 935 ؟ قمری helālī joqatāyī, badr-od-dīn (- 1529) اهدا به: سلطان بدیع الزمان میرزا مثنوی است بر وزن «هفت گنبد» نظامی. گویا نخستین مثنوی از مثنوی‌های سه‌گانه اوست، در دلباختن درویش به شهزاده‌ای، و در پایان وصال. چون ملا عبدالله هاتفی گفته بود که: هلالی غزل را بد نمی‌گوید ولی در مثنوی پیاده است، ناظم این مثنوی را سروده است. هلالی در آغاز سخن بحث مشبعی درباره علت تدوین این مثنوی و فرق بین غزل و مثنوی می‌کند، و سپس به نظم این داستان می‌پردازد. آغاز: ای وجود تو اصل هر موجود × هستی و بوده یی و خواهی بود / صانع هر بلند و پست تویی × همه هیچند و هر چه هست تویی انجام: نظری جانب هلالی کن × دلش از مهر غیر خالی کن / حشر او با رسول کن یا رب × این دعا را قبول کن یا رب چاپ: [تبریز]، سنگی، 1321، جیبی، 118ص (صص1-118) [دنا 339/6 (20 نسخه)؛ الذریعة 1294/9 و 23/13 و 222/19؛ مجمع الفصحاء 55/2؛ نسخه‌های منزوی 2960/4-2971]