سیف النبوة

● سیف النبوة = مشهد الشهداء / شعر، تاریخ معصومین /فارسی sayf-on nobovva = mašhad-oš-šohadā’ ندایی نیشابوری یزدی، حسین، ق 10 قمری nedāyī neyšābūrī yazdī, hoseyn (- 16c) وابسته به: روضة الشهداء؛ کاشفی، حسین بن علی (-910) تاریخ تألیف: 928ق نظم روضة الشهداء کاشفی است در ده هزار بیت؛ در سرگذشت پیامبران و تاریخ اسلام و سرگذشت امامان تا حسین بن علی و سوگواری بر خاندان پیامبر با عباراتی شیوا به وزن مثنوی و عنوان‌های آن هم به نظر است در آن آمده: «بر ندایی ره نجات نمای ×× بمناجات در برو بگشای / زد بدامانشان ندایی دست ×× در طلبشان دمی ز پا ننشست». درباره خوابی که دیده می‌گوید: «از قضا در میان کوچه ز غیب ×× سیدی شد دچار من بی عیب / میر اعظم نصیر دین هادی ×× سو باغ نی ز آزادی». نیز: «گشت آن نامه همچو ماه تمام ×× کرد سیف النبوه چرخش نام / کردم آن را بنام پادشهی ×× که شکسته بحمله ای سپهی / حیدر عهد شاه اسمعیل ×× که چو او بت شکن ندیده خلیل ... چون بالهام در خفی و جلی ×× قصه مقتل حسین علی / شد حواله مرا چه زهره که من ×× ننهم همچو خامه سر بسخن / هست این خلعت امام حسین ×× که بمن داده بهر زینت و زمن / دوخت شاه شهید خلعت آل ×× برقد من زبعد نهصد سال / شد چو ذکر شهادت سعدا ×× نهمش نام مشهد الشهدا / گشته همنام شاهزاده حسین ×× داده نامش بنامها زان زین / شد سعادت قرینش از سعدا ×× که نوشته است روضة الشهدا / او چو ده در درین سراچه گشود ×× من کی ابواب او کنم مسدود / لیک دیباچه سازم ایوانش ×× بگذارنم ز کاخ کیوانش / هر در ساده کو نشانده بکار ×× کلک من سازدش به نقش و نگار / باب اول بلای خیل رسل ×× که بشرع اند هادیان سبل / باب ثانی جفای خیل قریش ×× که نمودند با محمد طیش / سومین باب در وفات رسول ×× که به جنت چگونه یافت وصول / باب چارم ولادت زهراست ×× حال دنیا و رفتن عقبا است / باب پنجم حکایت کرار ×× موت و مولود آن شه ابرار / ششمین باب فصل میر زمن ×× موت و مولود شاهزاده حسن / باب هفتم مناقب آن شاه ×× که چنینش نهاده نام آله / باب هشتم حدیث قتل عقیل ×× قتل فرزندهای او بی قیل / نهمین باب در شهادت شاه ×× جنگ و قتل سپاهش از بدخواه / دهمین باب آنچه شد واقع ×× بعد حرب از مخالف و تابع / کردگارا بحق نام حسین ×× که بعرش است و فرش زینت و زین / که بود نام میرزا بی نام ×× زیب این نامه تا بروز قیام». آغاز: این سرنامه خطبه و تحمید است ×× این روضه قدس و مشهد توحید است/ این شرح و بیان عالم تفرید است ×× این ترک دل و جان تن تجرید است / ای زمین مشهد شهیدانت ×× آسمان معبد سعیدانت / کشتگانت بکربلای جهان ×× گشته عید وصال را قربان [دنا 302/6؛ تحفه سامی 150؛ فرهنگ سخنوران 598؛ فهرستواره منزوی 1697/3]