سیر و سلوک

● سیر و سلوک / سیر و سلوک / فارسی seyr va solūk همدانی، عبدالصمد بن محمد حسین، - 1216 قمری hamadānī, ‘abd-os-samad ebn-e mohammad hoseyn (-1802) رساله مفصلی است در سیر و سلوک که مؤلف برای یکی از علما که از وی درخواست نموده تألیف کرده، او در آغاز در این رابطه چنین می‌نویسد: «ای عزیز در حضور حق تعالی و جمیع ملائکه و انبیاء و ائمه هدی علیهم السلام الله الملک العلی در ارض اقدس کربلای معلا علی مشرفها الف تحیه و ثنا به این فقیر سراسر تقصیر در درگاه اله عهد و پیمان بستی که دستورالعملی از برای شما بنویسم که کردار و رفتار شما از آن قرار در لیل و نهار باشد و بحول قوه الهی مخالفت ننمایی». مؤلف گویا در کربلا ساکن بوده و به مبانی عرفا و فلاسفه اسلامی کاملاً مسلط است. او مطالب رساله را با عنوان‌های «ای عزیز، ای عزیز» نقل نموده و در اثنا اشعار زیادی از شاعران پارسی سرای نقل می‌کند. او در اواخر رساله به نقل به آراء و ادله عرفاء در موضوع وحدت وجود می‌پردازد و پاره‌ای از آنها را رد می‌کند. او در ضمن نقل ادله وحدت وجود تصریح می‌کند که محققان فیلسوف قائل به اشتراک لفظی وجودند و خود نیز آن را تأیید می‌کند. در آن از مصادر متعدد نقل می‌کند از جمله از این کتاب‌ها: ملامحمدتقی در شرح ملایحضر، محمد طیاری در مصابیح الاسرار، شیخ عبدالکریم گیلانی در مراتب الوجود، شیخ معربی در رساله جام جهان نما، مصباح القلوب، حقایق، تبصرة الرضا (ع)، آخوند ملا محمد باقر در عیون الحیوة (یکی از شاگردان آخوند ملامحمد باقر تحقیقاتی که آخوند در بحار در خصوص روح نموده در رساله فارسیه جمع نموده است). آغاز: بسمله و به نستعین. الحمدلله العلی العلیم و الصلوة علی محمد و اله الطاهرين اللهم اجر لساننا بالحق ... بدان ای عزیز که سرعدم استجابت دعوان درروضات عرش درجات