آداب المریدین (ترجمه)

● آداب المریدین (ترجمه) / عرفان و تصوف / فارسی ādāb-ol morīdīn (t.) وابسته به: آداب المریدین؛ سهروردی، عبدالقاهر بن عبدالله (490-563) در فهرست کاتب را همان مترجم دانسته ولی آقای دانش پژوه معتقد است مترجم معلوم نیست. توضیح دانش پژوه این است: گیسو دراز در 813ق «آداب المریدین» را به فارسی درآورده است. نسخه کتابخانه مجلس تهران، نسخه‌ای از ترجمه فارسی کهن است در جمادی الثانی 760 (ستین و سبعمائة). در پایان آن پیش از نام نویسنده و تاریخ آمده است: «تم الکتاب بحمدالله الملک الوهاب [علی ید الفقیر] الحریق بنار الفراق ...» که آنچه میان دو قلاب گذارده‌ام تراشیده شده و با ذره‌بین آن هم با رنجی خوانده می‌شود و شاید آنچه در اینجا آورده‌ام درست نباشد. گویا تراشیدند که نویسنده نسخه را نگارنده رساله نشان دهند. مترجم در آن از خود یادی نکرده است. آغاز: الحمدلله رب العالمین ... اما بعد از حمد آفریدگار عز شأنه و علت کلمة و قدرته و صلوات بر سید مختار مصطفی ... چنین تقریر کنند نویسنده ی این کلمات اضعف عبد من عبادالله ... که چون کاتبی که موسوم است باداب المریدین. . و الفاظ آن عربی بود و از فوائد آن عوام بی تصیب بودند آن را ترجمه بپارسی نوشته می‌شود ... انجام: ... خدای ما را و شما را اندرین رؤف و رحیم است و درود بسیار بر سید مختار محمد رسول الله باد و بر اهل بیت و خویشاوندان و یاران و متابعان و دوستان وی جمله. تم الکتاب.