سهو اللسان لسانی

● سهو اللسان لسانی / شعر / فارسی sahv-ol lesān-e lesānī شریف تبریزی، - 956 ؟ قمری šarīf-e tabrīzī (- 1550) وی اشعاری را از لسانی شاعر که به قول شریف «بی معنی» بوده تضمین کرده بدان‌گونه که عیب آن مرتفع گردد. مولانا شریف خود در دیباچه چنین می‌گوید: «بیتی چند فرموده (یعنی لسانی) که در صورت ظاهر بیمعنی است و در عالم باطن تأویل دارد که او نیک می‌داند چنانکه در این معنی گفته‌اند المعنی فی بطن الشاعر. چون این خاکسار ضایع روزگار دید اشعار آن بزرگوار بیتی چند که قریب الفهم بود مشهور گشت و ابیات (دیگر) مستور ماند، از غایت ارادتی که بدان حضرت داشت غیرت نگذاشت که زاده طبع در پرده بماند ... آخر چاره در این دید که آن وردات غیبی را از روی اخلاص بطرز خاص تضمین سازد، چنانچه صحبت آرای خاص و عام گردد ... و سهو اللسانش نام کرد چنانکه گفته‌اند: نگیری سهو بر شعر لسانی ×× که شعر او همه سهو اللسان است». یکی از جمله ابیات بی‌معنی لسانی که در این رساله آمده و تضمین شده این بیت او است: «خاشاک نم کشیده طوفان آرزو ×× جاری شود که رخنه به دیوار او کند»؛ شریف این بیت را بدین‌گونه تضمین کرده که این دو بیت زیر را خود گفته و پیش از بیت مزبور (که از لسانی دانسته) قرار داده: «در شعر ای شریف لسانی چو یاوه گوست ×× شاعر به هجو بهر چه آزار او کند / از ارش این بس است کز اشعار او کسی ×× این بیت را بخواند و در کار او کند / خاشاک نم کشیده طوفان آرزو ...». [دنا 263/6؛ رجوع شود بتاریخ نظم و شعر از سعید نفیسی: 436؛ تاریخ ادبیات بر اون ترجمه رشید یاسمی: 157، مجالس المؤمنین چاپ سنگی تهران 1299 ص 541 شهر آشوب از آقای گلچین معانی]