سوز و گداز

● سوز و گداز = آتشکده / شعر / فارسی و عربی sūz va godāz = ātaškada هجری تفرشی، محمد صادق بن فضل الله، - 1160؟ قمری hejrī tafrešī, mohammad sādeq ebn-e fazl-ol-lāh (- 1747) مثنوی پرسوز و باحال و رقت‌انگیزی است که در نوع خود ممتاز و سرآمد مثنویات سوز و گداز است. سراینده آن آقا صادق تفرشی متخلص به «صادق» شاعر قرن دوازدهم هجری است که بعضی از معاصران ما تخلص او را به غلط هجری نوشته‌اند، و حال آنکه هجری تخلص فرزند او میرزا ابوالقاسم است. در 208 بیت که 23 بیت آغاز آن به عربی است. در برخی نسخه‌ها، بخش عربی را ندارد و شماره بیت‌ها در نسخه‌ها یکسان نیست. آغاز: معشر العشاق من اهل الجوی ×× اننی آنست نارا بالطوی ... آتشی می‌بینم ای یاران ز دور ×× گرم می‌آید بچشمم نخل طور / شعله جویی خودنمایی میکند ×× فاش دعوی خدایی میکند انجام: نیست در عالم بجز کون و فنا ×× این سخن کوتاه باید و السلام چاپ: مجله دانشکده ادبیات مشهد، به اهتمام احمد گلچین معانی، شماره 3، صص 23-51 [الذریعة 578/9 و 256/12 و 212/19؛ نسخه‌های منزوی 2923/4؛ مشترک پاکستان 1087/8؛ دنا 256/6-257 (37 نسخه)]