السماع و الرقص

● السماع و الرقص / فقه / عربی as-samā‘-u wa-r-raqṣ دشتی، محمود، ق 8 قمری daštī, maḥmūd (- 14c) مؤلف آن را در پاسخ پرسشی که از او درباره سماع و رقص صوفیان کرده‌اند تألیف نموده و آنها را ناروا نشان داده است. چند عنوان «فصل» در آن دیده می‌شود. در آن یادی از پادشاهی مجوسی که بصره را بگرفت و این که مجوسان را بر تازیان می‌نهاد یاد گردیده و دارد که ما درسال 754 هستیم. از دانشمندانی چند و نگارش‌های آنها در آن نامبرده شده است مانند: المسئلة فی تحریم الغنا و الرقص از ابوبکر محمد بن الحسین آجری و اربعین او، لزوم طریق التحقیق و النهی عن الغنا و التصفیق از حافظ ابوالعباس، تحریم الغنا و الرقص و اللهو و الرد علی المشتغلین بذلک علی مذهب الامام الشافعی و مالک از ابوبکر محمد بن ولید فهری طرطوشی، ذم اهل الرقص و الرد علیهم از ابوالحسین بن قاضی ابی یعلی بن الفراء حنبلی و از ابوالمحاسن حرانی، الرد علی اهل الرقص و السماع از ابوالمحاسن هبة الله بن نصر حرانی، فضائل الفقراء و ذم المتشبهین بهم و لیسوا منهم از قاضی ابومحمد بن ابی الحسن النیحی الشافعی، المناهی و عقوبات المعاصی از ابویعقوب محمد بن اسحق نیشابوری، الامر بالمعروف و النهی عن المنکر از ابوبکر خلال، باب مخنثین سنن ابوعبدالله قزوینی، حفظ اللسان سلیمان خطابی، سنن ابوالقاسم طبری، کتاب قاضی ابوالطیب طبری، کتاب امام ابوالحسن حرانی، الترغیب و الترهیب و خط موفق عبدالله بن قدامه مقدسی. در آن از حافظ محمد بن عبدالواحد روایتی کرده و از ابو علی حسن بن علی گرگانی و امام ابی عبدالله یاد نموده است. شیخ ابو یعقوب خراط در نکوهش و ذم اهل رقص و سماع منظومه‌ای دارای بیش از 300 بیت سروده است و پاره‌ای از آن در این نامه دیده می‌شود. (دانش پژوه)