اخلاق معزی

● اخلاق معزی / اخلاق / فارسی axlāq-e mo‘ezzī عبدالمحسن بن محمد حسین، ق8قمری ‘abd-ol-mohsen ebn-e mohammad hoseyn ( - 14c) اهدا به: معز السلطنه جلال الدین امیرانشاه تیموری (807-812) رساله‌ای است در دو «مقصد» و هر مقصد در سه «صحیفه»: مقدمه در شرف علم سیما علم اخلاق؛ مقصد اول در اکتساب اخلاق عملی، در سه «صحیفه»: 1. کیفیت استعمال اخلاق، 2. علاج اخلاق ذمیمه، 3. ضبط اخلاق فاضله؛ مقصد دوم در اکتساب اخلاق عملی که آن را عقل معیشی خوانند و طریق معیشت مطلقا با اصناف خلایق، در سه «صحیفه»: 1. طریقه زندگانی با ملوک و سلاطین و جمعی که مرتبه ایشان از مرتبه شخص ارفع بود، 2. بیان طریقه زندگانی با جمعی که رتبت ایشان موازی و مساوی مرتبه شخص بود، 3. با صنفی که مرتبه ایشان از مرتبه شخص نازل بود و وضع معیشت با ممالیک؛ خاتمه مشتمل بر وصیت و کلماتی حکمت‌آمیز که از امیرالمومنین علی ابن ابی طالب و از اولاد طاهره او (ع) منقول است. آغاز: بسمله. شکر و سپاس حضرت واجب الوجودی را که از دنیای زیبای خلعت خلقت انسان را در کارخانه ابدع ... ترتیب داده. انجام: یرحم الله عبدا قال آمینا و قد اتفق الفراغ من تعلیق الرسالة المبارکة المیمونة ضحوة يوم الجمعة الثامن عشر من ثانى عشر شهور سنة ثمان و سبعين و سبعمائة الهلالي الهجرى على يد مولفها افقر عبادالله و عبدالمحسن بن محمد الحسيني الطبسى مولدا و محتدا غفر له.