سلامان و ابسال

● سلامان و ابسال = انوار قدسیه / عرفان و تصوف / فارسی salāmān v absāl = anvār-e qodsīya تاریخ تألیف: 19 شعبان 1164ق رساله‌ای متوسط در عرفان و سلوک معنوی به صورت نظم و نثر که در آن داستان سلامان و ابسال و سیر و سلوک آنها به نظم و نثر ترسیم شده است؛ اثر وحدت، در عرفان شیعی امامی با نثر در میانه و با آوردن عبارات اثولوجیا. آغاز: حمد بیحد سزاوار بارگاه یگانه ایست که بر وحدت ذاتیه او کثرت موجودات دلیل است وافی وثناء بیعد مخصوص آستان خداوند یست که هلاک ذاتیه ممکنات برسرمدیت ذات مقدسش برهانی است کافی ... انجام: حال جان شد باز برجانان عیان ×× کس نپرسد حال جانان را زجان / زانکه نبود ذره را از آفتاب ×× انتهى والله اعلم بالصواب. [دنا 174/6؛ فهرستواره منزوی 241/10]