اخلاق عرفانی

● اخلاق عرفانی / اخلاق / عربی axlāq-e ‘erfānī رساله مفصلی است از یکی از دانشمندان اهل سنت قرن 8 یا 9ق، مؤلف که مشرب عرفانی داشته این رساله را به سبک مجالس عرفانی و وعظ تألیف نموده است. کتاب را در 51 «فصل» تنظیم نموده که موضوع برخی فصول و عنوان آنها مثل هم است. او در هر فصل ابتدا خطبه‌ای در توحید وموعظه انشاء می‌کند وپس از آن شعری آورده و سپس مطالبی را در موعظه با عنوان «یا اخوانی - یا اخوانی» می‌آورد. عنوان برخی ابواب رساله چنین است: 4. شهر رمضان؛ 5. وداع شهر رمضان؛ 6. لیلة القدر و فضلها؛ 7. حجاج بیت الله الحرام؛ 8 فضایل الکعبة؛ 9. فضل البکاء من خشیة الله؛ 10. ذکر فضل الفقراء؛ 11. ذکر کلام الشیخ عزالدین المقدسی؛ 12. مناقب الاولیاء؛ 13. قوله تعالی و جاء سکرة الموت بالحق؛ 14. اثبات کرامات الاولیاء؛ 15. قوله تعالی یوم تبیض وجوه؛ 16. مناقب الصالحین؛ 17. قوله تعالی و انذرهم یوم الحسرة؛ 18. قوله تعالی الهیکم التکاثر؛ 19. صدقه التطوع؛ 20. صدقه الفطر و العین؛ 22. حکایات الصالحین؛ 23. مناقب الصالحین؛ 31. مناقب معروف الکرخی؛ 38. شرح المؤلف (فقط مواعظی از خود آورده و هیچ شرح حالی و نامی از خود ذکر نکرده است)؛ 39. فضایل عاشورا؛ 40. مولد النبی (ص)؛ 47. ذکر الصالحات من النساء الصابرات؛ 48. فضل زیارة النبی(ص)؛ 49. مناقب خلفاء الاربع؛ 51. فی ما جاء فی قول لااله الا الله. مؤلف از مشایخ صوفیه زیاد نقل می‌کند، از جمله این اشخاص: جنید، عزالدین مقدس، عبدالرحمن بن جعفر، عبدالصمد بغدادی، ابوالاسهل، ابوبکر الفضل، حسن بصری، عبدالواحد، شیخ جمال الدین ابوالفرج ابن الجوزی، یعقوب نهر جوری و ابن شاهین.