اخلاق دینی

● اخلاق دینی / اخلاق / فارسی axlāq-e dīnī صدرالشریعه شیرازی، عبدالحی بن مفید، ق14 قمری sadr-oš-šarī'e šīrāzī, 'abd-ol-hayy ebn-e mofīd ( - 20c) کتاب بی‌دیباچه است، نام نگارنده از متن کتاب به دست می‌آید. در «الذریعه» از «اساس الکمال» چاپ شده او یاد می‌کند که می‌تواند همین کتاب باشد. در 10 «فصل» ادبی - اخلاقی: 1. شکر؛ 2. بکاء و ضحک؛ 3. فضیلت بسم الله؛ 4. ظلم؛ 5. عدل؛ 6. صبر؛ 7. احوال پیامبر؛ 8. فضایل حضرت علی (ع)؛ 9. رد غلاة؛ 10. تهلیل با سرودهایی از ناموران و یا پدر نگارنده که در آن از پدر خود به‌گونه زنده یاد می‌کند. وی از نگاشته‌های پدرش نیز یاد می‌کند که عبارت‌اند از: 1. «سفاین» (الذریعه 184/12)؛ 2- «نفایس الاشعار» (الذریعه 1087/9)؛ 3. «گنج مراد و خزینه رشاد»؛ 4. «گوهر شب افروز» در نصایح؛ 5. «جمع المسایل» در مسایل گوناگون از فقهی و صنایع؛ 6. «حاشیه تفسیر صافی»؛ 7. «شرح الاربعین»؛ 8. «اساس الکمال» به فارسی، در چهار مجلد (الذریعه 7/2 که آن را از همین فرزند می‌داند)؛ 9. «انموذج الکلام»، که منظومه‌ای است در کلام؛ 10. «عشره کامله، مختصر». [الذریعه 7/1 «اساس الکمال»؛ اعلام 1310/2؛ طبقات 1094/14]