سعادت نامه

● سعادت نامه / شعر / فارسی sa‘ādat-nāme شبستری، محمود بن عبدالکریم، 687 - 720؟ قمری Šabestarī, mahmūd ebn-e ‘abd-ol-karīm (1289 - 1321) کتابی منظوم درباره مسائل کلامی که به نقد آراء و نظریات فرق و مکاتب پرداخته و به رسم عارفان درباره هر موضوع با عنوان‌های «علم الیقن» و «عین الیقین» و «حق الیقین» به بحث می‌پردازد و به آیات و احادیث استناد می‌کند. این منظومه دارای هشت باب است و هر باب دارای فصولی ست که دارای حکایات و تمثیلاتی است. مؤلف ابتدا بر آن بود که کتاب را در هشت باب بسراید ولی پس از سرودن چهار باب از آن منصرف شده و می‌گوید: «حالیا درکشم عنان سخن ×× زآنکه بی حد بود بیان سخن / همه را خوی خوب عادت باد ×× جمله را ختم بر سعادت باد». شباهت میان اشعار سعادت‌نامه و گلشن راز، یگانگی شاعر این دو اثر را گواهی می‌کند. محمد لاهیجی در شرح گلشن راز از این منظومه یاد کرده و بارها به اشعار آن استناد جسته است. آغاز: حمد و فضل خدای عزوجل ×× هست بر بنده واجب از اول / آن کریمی که داد روز نخست ×× اعتقاد صحیح و رای درست انجام: حالیا در کشم عنان سخن ×× زآنکه بی حد بود بیان سخن / همه را خوی خوب عادت باد ×× جمله را ختم بر سعادت باد چاپ: تهران، ضمن مجموعه آثار شیخ محمود شبستری، تصحیح دکتر صمد موحد، انتشارات طهوری، چاپ دوم، 1371ش. [فهرست منزوی 2910/4 و 2909 و 1194]