سعادت نامه

● سعادت نامه / شعر / فارسی sa‘ādat-nāme ناصر خسرو، 394 - 481 قمری nāser xosrow (1005 - 1089) مثنوی دیگری از ناصرخسرو در بحر هزج در پند و حکمت. برخی چون چلبی آن را از ناصر خسرو اصفهانی (-731ق) دانسته‌اند. آغاز: دلا همواره تسلیم و رضا باش ×× بهر جایی که باشی با خدا باش / خدا را دان خدا را خوان به هر کار ×× مدان تو یاوران را به ازو یار انجام: ازین پند آنکه بر جانش فرح نیست ×× مکن عیبش که بر اعمی حرج نیست / کجا در گوش خر در ثمین است ×× که پند ناصر خسرو همین است چاپ: 1880م، به اهتمام فاگنان فرانسوی؛ تهران، 1306ش؛ لکنهو، 1925 م؛ تهران، 1339ش، به کوشش درویش و ویرایش سید نصرالله تقوی [حاجی خلیفه 990/2 که نادرست آن را از ناصرخسرو اصفهانی دانسته؛ الذریعه 181/12 و 205/19 «مثنوی سعادتنامه»؛ نسخه‌های منزوی 2910/4 (3 نسخه)؛ مشترک پاکستان 17/7 (1 نسخه)؛ منزوی 2910/4؛ دنا 119/6]