سرو و گل

● سرو و گل = فلکناز نامه = فلک ناز و خورشید آفرین / شعر / فارسی sarv va gol = falaknāz-nāme = falaknāz va xoršīdāfarīn تسکین، یعقوب بن مسعود، ق12 قمری taskīn, ya‘qūb ebn-e mas‘ūd (- 18c) تاریخ تألیف: 1189ق مثنوی است عاشقانه در بحر هزج مسدس مقصور به وزن خسرو و شیرین نظامی؛ حکایت با ازدواج خورشید آفرین و گل، فلک ناز و سرو ادامه و سرانجام به مرگ عاشقانه آنها منتهی می‌گردد. نمونه‌ای از منظومه را که در آن به نام منظومه «سرو و گل» و تخلص شاعر «تسکین» تصریح دارد: «کتاب سرو با گل آن تمام است ×× که در هر داستان ساقی و جام است / تمامش را چه من کردم شماره ×× هزار و پانصد آمد هفت پاره / چه تسکین یافت از غم جان مسکین ×× ازین دفتر تخلص گشت «تسکین» / عرب زاده من از شهر قطیفم ×× بغربت مانده زار نحیفم / هر آن شخصی که سرو گل بخواند ×× دعا از صدق بر مسکین رساند». نیز در آن آمده: «چو تسکین یافت از غم جان مسکین ×× درین دفتر تخلص گشت مسکین / عرب زاده من از شهر قطیفم ×× بغربت مانده و زار و نحیفم / ولی چون بودم از اولاد یعقوب ×× ز یعقوبم بعالم گشته منسوب / پدر از عبری و مادر قطیفی ×× بدوشم کرد غم بار نحیفی / اگر خواهی که تاریخش بدانی ×× بگویم آشکارا تا بدانی / گذشت از هجرت پیغمبر و آل ×× هزار و یکصد و هشتاد و نه سال». آغاز: بنام آنکه کرد ایجاد عالم ×× برای آدم و اولاد آدم / گلی از گلشن رحمت عیان کرد ×× بابراهیم آتش گلستان کرد / بنام آنکه عالم را ضیا داد ×× مه و خورشید را نور و جلا داد / منور ساخت خورشید جهانرا ×× مدور کرد چرخ و آسمان را ... چاپ: شیراز، 1348ق؛ چاپخانه گودرزی، 1356ق؛ تهران، 1329ش.، چاپ سنگی [الذریعة 313/16]