سراج النفوس

● سراج النفوس / اخلاق / فارسی serāj-on nofūs تویسرکانی، محمد علی بن یوسف، ق13 قمری toyserkānī, mohammad ‘alī ebn-e yūsof (- 19c) تاریخ تألیف: شنبه 21 شعبان 1243ق در اخلاق و آداب اسلامی گرفته شده از آیات کریمه و احادیث اهل بیت علیهم السلام، برای ترغیب مؤمنین به اطاعت و بندگی و اجتناب از معصیت و گناه، در سی و یک «باب» و یک «خاتمه»: باب 1. مذمت دنیا و اهل آن؛ 2. مجالست با اهل معاصی؛ 3. انفاق؛ 4. عیب مردم و غیبت؛ 5. عفو؛ 6. صبر و شکیبایی؛ 7. قناعت؛ 8. تعریف علما و اهل علم؛ 9. احوال علمایی که مفتون به دنیا گشته‌اند؛ 10. نیکویی با والدین؛ 11. مذمت نافرمانی پدر و مادر؛ 12. صله ارحام؛ 13. مذمت قطع ارحام؛ 14. اهتمام به أمور مسلمین؛ 15. فضیلت و ثواب ادخال سرور در قلوب مؤمنین؛ 16. فضیلت برآوردن حاجت مؤمن؛ 17. مذمت ریا؛ 18. ذم طلب ریاست؛ 19. مذمت غضب؛ 20. مذمت حسد؛ 21. مذمت کبر؛ 22. مذمت عجب؛ 23. مذمت سوء خلق؛ 24. مذمت ظلم؛ 25. متابعت هوای نفس؛ 26. مذمت کذب و دروغ؛ 27. مذمت فحش دادن؛ 28. مذمت تهمت و سوء ظن؛ 29. مذمت سخن چینی؛ 30. توبه؛ 31. شرایط دعا؛ خاتمه: در اثبات دخول شیعه گناهکار در جهنم معادی. آغاز: الحمدلله رب العالمین ... أما بعد چنین گوید حقیر فقیر و عاصی سراپا تقصیر بنده جانی. انجام: نفع دهد به این عاصی تبه روزگار و جمیع مؤمنین را بحق محمد و عترته الطاهرة. [فهرستواره منزوی 493/6]