السجود على التربة الحسينية المشوية

● السجود على التربة الحسينية المشوية / فقه / عربی as-sujūd ‘ala-t turbat-il ḥusaynīyat-il mašwīya محقق کرکی، علی بن حسین، 890 - 940 قمری moḥaqqeq-e karakī, ‘alī ebn-e hoseyn (1486 - 1534) تاریخ تألیف: 11 ربیع الثانی 933ق؛ محل تألیف: نجف اشرف وی در این رساله جواز سجده را بر تربت شریف حسینی علیه السلام که در آتش پخته شده ثابت و ادله قائلین به منع یا کراهت را رد کرده است. این رساله در دو «مقام» می‌باشد: 1. استدلال بر جواز و فساد قول به منع؛ 2. عدم کراهت آن و ضعف گفته آنان که قائل به کراهت‌اند. به گفته مرحوم آقا بزرگ تهرانی، محقق کرکی آن را بر رد شیخ ابراهیم قطیفی نگاشته است. آغاز: بسمله، الحمدلله حمداً کثیراً کما هو اهله ... و بعد فلما شاع و اشتهر ان فی هذا العصر من اظهر القول بمنع السجود فی الصلاة على التربة الشریفة الحسینیة انجام: ان هذا بعيد عن التحقیق، حقيق بالإعراض عنه و عدم الإلتفات اليه و الله سبحانه و تعالى أعلم بحقايق احکام (کذا) و له الحمد ...