ساقی نامه

● ساقی نامه / شعر / فارسی sāqī-nāme میرزا ابراهیم mīrzā ebrāhīm سراینده این ساقی‌نامه، بسیار مضامین فلسفی، توحید و اشارات عرفانی در آن گنجانیده و ابیات پایان ساقی‌نامه را به ستایش استاد خود ــ بدون تصریح به نام او ــ اختصاص داده و از قرائن برمی‌آید که استاد او میرداماد و به احتمال ضعیف‌تر شیخ بهائی است. وی در همین ابیات نام جمعی از دانشمندان و آثارشان را تضمین کرده، اینک بیتی چند از پایان ساقی‌نامه، از آنجا که از استاد خود یاد می‌کند: «کنون سر کنم مدح استاد خویش ×× برم هر چه جز اوست از یاد خویش / به هفت آب شویم دهان از شراب ×× پس آنکه برم نام آن آفتاب / فلاطون اگر رفت او باقی است ×× که او نیز خورشید اشراقی است / رفیعی کند چون به طبع لطیف ×× رضیعی کند طبع سید شریف / ... له علم تو کی می‌رسد بو علی ×× که آید به علم از تو بوی علی / شفا کی بگردت رسد در رحیل ×× کند گر ورق شهپر جبرئیل / ... شده سدرة المنتهی منتهی ×× که جبریل فکرش درو کرده جا / ز اوصاف او قاصر آمد زبان ×× نگنجد معانی او در بیان / ... به کف خوشه سبحه‌اش بس نکوست ×× می‌معرفت دست افشرد اوست / کسی کش نسب آن حسب این بوده ×× ورا مدح لا احصی آیین بوده / ... چو تسبیح مداحی انشا کنم ×× همان به که لا احصی احصا کنم / مرا مست کرده ز صاف خرد ×× الهی نگهدارش از چشم بد». میرزا ابراهیم در یکجا از این ساقی‌نامه دو بیت از بوستان سعدی به عاریت گرفته و با این بیت از شیخ اجل رخصت خواسته: «برخصت گه بهر سر دوستان ×× دو گل چیدم از شیخ در بوستان».