زایچه نامه

● زایچه نامه / طالع بینی / فارسی zāyeče-nāme لاهوری، کرپاناتهه بن رای سر، ق 13 قمری lāhūrī, kerpānāthe ebn-e ray ser (- 19c) تاریخ تألیف: 1265ق «پوتهی بره جاتک» که تصنیف «پاراشر آچارح» می‌باشد که در طالع‌شناسی و نجوم به زبان هندی اهمیتی بسزا داشت. مؤلف با اضافه کردن مطالبی، آن را به فارسی ترجمه کرد. این کتاب به سال 1265 موافق با جمله «شریف همایون کتاب مفید» پایان یافته و دارای بیست و نه «باب» و مشتمل بر یکصد و هشتاد و پنج «فصل» کوتاه می‌باشد: باب 1. بیان راهها و غیره؛ 2. بیان حساب نوانسا و غیره؛ 3. بیان آنکه کدام رأس با هم طلوع می‌شود؛ 4. بیان راه‌های سوم و کرور؛ 5. بیان دریافت خانه شرف؛ 6. بیان ایجی و حرس و کیندر و غیره؛ 7. بیان تقسیم اعضاء؛ 8. نظرات کره؛ 9. بیان ستر؛ 10. بیان بلوان؛ 11. بیان بلوان سنده؛ 12. پیدایش اجون؛ 13. بیان پیدایش آدم؛ 14. بیان آنکه فرزند چیست؛ 15. بیان مدت حمل؛ 16. بیان دریافت وقت تولد؛ 17. بیان آنکه پدر متولد به خانه است یا نه؛ 18. بیان وقت تولد روشنی؛ 19. بیان قد و رنگ متولد؛ 20. بیان زنده ماندن و مردن؛ 21. بیان دساى و جوکنی؛ 22. بیان دانستن نیک و بد؛ 23. بیان دانستن طالع و راج جوک؛ 24. بیان تاهس جوک؛ 25. بیان جودگاه جوک؛ 26. بیان اتفاق خواص کره؛ 27. بیان نچهتر؛ 28. بیان السری اوهیای و استری جاتک؛ 29. بیان دریافت احوال مرگ. [دنا 1186/5؛ فهرستواره کتابهای منزوی 2939/4]