روض اریض فی منجزات المریض

● روض اریض فی منجزات المریض / فقه / عربی rawd-un arīd fī munjizāt-il marīd کنتوری، حامد حسین بن محمدقلی، 1246-1306قمری kantūrī, hāmed hoseyn ebn-e mohammad qolī (1831 - 1889) تاریخ تألیف: 5 جمادی الثانی 1296ق رساله استدلالی مفصل و تحقیقی است مشتمل بر شش «مقدمه» و یک «خاتمه»: مقدمه در بیان جمع بین دو حدیث مختلف، دلیل عقل، تقیه، استصحاب، احتیاط و حقیقت شرعیه یا عرفیه؛ خاتمه: دارای دو فایده: 1) کیفیت و اندازه بیماری (مخوف یا خفیف)، 2) مشتمل بر دوازده فصل در پند و اندرز. مؤلف درباره وصیت و منجزات مریض چنین می‌نویسد: «لا خلاف فی ان الوصیة تنفذ فی الثلث و تحتاج الى اذن الورثة فی الزاید، فأما منجزات المریض و هی ما اشتمل على تفویت المال بغیر عوض کالهبة تبرعاً و الوقف و الصدقة و المحاباة فی المعاوضات من البیع بأقل من ثمن المثل و الشراء بأزید منه فهل هی کالوصیة او تخرج من صلب المال او یجب الوقف ثلاثة اقوال و المسألة محل الاشکال تحتاج الى بسط المقال ...». به استناد صفحه 114 «و قلت یا قرة العین السید ناصر حسین» ولی از فصل هفتم فایده ثانی «مقالة فی الجناس لأضعف الناس عباس» استفاده می‌شود که مؤلف مفتی میر محمد عباس بن علی اکبر موسوی لکهنوی (- 1306ق) باشد و او به جهت شدت علاقه به سید ناصر حسین «قرة العین» خطاب کرده و مرحوم آقا بزرگ به این عنوان سه رساله ذکر کرده رساله مفتی را «الروض الاریض» و نوشته میرحامد حسین را که در این رساله هم به آن تصریح شده «روض اریض» ثبت نموده است. آغاز: الحمدلله الذی بحر عطائه لایغیض و هو رب الاوج و الحضیض جابر العظم و المهیض شافی المریض الذی لا کافل له بالتمریض انجام: و للمکلف منا کاتبا عمل و هم ملائکة اقوی من البشر هذا ما تیسر لی فجعلته لیوم الحسرة ذخراً