روایت‌های پهلوی

● روایت‌های پهلوی / ادبیات / پهلوی revāyat-hā-ye pahlavī از ناشناس، در نسخه‌های خطی آن همراه با متن «دادستان دینی» منوچهر است، و بر حسب سنت، این کتاب را «روایت» به گونه مفرد نامیده‌اند [تفضلی]. گردآورنده، مقدمه‌ای برای آن نیاورده و مطالب را پشت سر هم آورده که بعدها ویرایش متن را در 65 «فصل» بخش‌بندی کرده است. از آنجا که فصل‌های 1 تا 62 در نسخه خطی در دست، و فصل‌های 63 تا 65 در پایان هر قسمت جمله «به پایان رسید» آمده است، شاید بتوان پنداشت که کتاب دو گردآورنده داشته است [تفضلی]، روزگار نگاشتن بایستی از قرن سوم یا آغازین چهارم باشد. در برگیرنده تقویم فرودگان یا روزهای پایان سال، آیین‌های دینی، نذر، قربانی، ستایش از خورشید، توبه، وردها، قوانین دینی، ازدواج با نزدیکان، گواهی فروش برده به کافر، طلاق، مراقبت از آتش، زن و فرزند، کارهای نیک، پیمان شکنی، تاوان کارهای بد، ثواب کشتن جانوران موزی و گناه کشتن جانوران سودبخش، اندرزها، ریزی و درشتی، پیری، راستی و رادی، روان آدمی، دوستی با کافران، آفرینش جهان، جانوران، سرنوشت انسان پس از مرگ، رستاخیز و پایان جهان، بهشت و دوزخ، آثار جوری مانند رعد و برق و شهاب ثاقب، داستان‌های اساطیری مانند: گرشاسب، جمشید، زردشت، فرهنگ عامه مانند افسون. این کتاب به فارسی ترجمه شده است [تفضلی، تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام، 153-156]