رفع الفتنه

● رفع الفتنه = رفع الغوايه / اخلاق / فارسی rafʻ-ol fetna = rafʻ-ol qavāya فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، 1006 - 1091 قمری feyz-e kāšānī, mohammad ebn-e šāh morteza (1598 - 1680) اهدا به: شاه عباس دوم (1052-1077ق) در دیباچه می‌گوید چون برخی به طعن مشایخ دین زبان دراز کرده، کلمه‌ای چند در بیان حقیقت حال علم و عالم و اصناف ایشان و معنی زهد و عبادت درویشان می‌نویسم. در سه «مقصد»: 1. حقیقت حال علم و علما و اصناف ایشان؛ 2. شمه‌ای از معنی زهد و عبادت درویشان، 3. منع قدح و طعن از عامه اهل اسلام و همکیشان. آغاز: منت خدای را عزوجل که راه حق روشن و احکام شریعت غرا مبین است کتاب خدای در میان و آثار اهل بیت نبوت سلام الله علیهم فراوان ... اما بعد چون شنیده می‌شود که بعضی از منسوبان باهل علم که ایشان را از معرفت اسرار دین بهره ای نیست و بزینت صورت ظاهر و پوست علم از حلاوت معنی باطن و مغز آن محروم مانده در فتنه باز کرده و زبان بطعن مشایخ دین و اکابر اهل معرفت و یقین دراز کرده اند ... بخاطر این بنده کمترین بندگان رسید که چند کلمه بر سبیل اختصار در بیان شمه از حققت حال علم و علما و اصناف ایشان ذکر و بنویسد و آنرا تحفه مجلس سامی نواب اشرف ... نوباوه بوستان صفوی مؤید بتأییدات ربانی شاه عباس ثانی و صل الله دولته بدولة القایم سلام الله علیه گرداند شاید بیمن توجه با برکات ایشان این فتنه فرو نشیند پس این کلمات را فراهم آورده موسوم برفع الفتنه گردانید. انجام: هیچ دانستی چه آمد رفته رفته بر زبان ×× آنچه اخفا خواستش اظهارش خاموش شو / خواست تا رمزی بگوید شد عنان از دست فیض ×× گفتمش ناگفتنی بسیار شد خاموش شو [فهرستواره منزوی 469/6]