الرضوان

● الرضوان / فقه / عربی ar-riḍwān تهرانی نجفی، هادی بن محمد امین، - 1321 قمری tehrānī najafī, hādī ebn-e mohammad amīn ( - 1903) رساله‌ای است در احکام صلح با استدلال و رد و ایراد و خطبه را به شعر در یازده بیت سروده و در آن کتب مشهور فقهی و خبری را به عنوان براعت استهلال آورده است. آغاز: بسمله، حمداً لمن بالفقه اکمل النعم ×× نعمته علی عباده أتم. فانه معالم الارشاد روض الجنان غایة المراد ... الصلح فی الوضع هو الرجوع الی الموافقة و قطع الخصومة انجام: و هذا الحکم لا ینافی ما افاده هنا من اشتراک السبب و الاختصاص مع عدمه هذا آخر ما یسرالله جل جلاله ایراده فی هذه الرسالة ... بعون الله الملک الوهاب [الذریعه 239/11]