رضوان

● رضوان / ادبیات / فارسی rezvān میرزا آقا خان کرمانی، عبدالحسین، 1270 - 1314 ؟ قمری mīrzā āqā xān-e kermānī, ‘abd-ol-hoseyn (1854 - 1897) اهداء به: عبدالحمید خان غازی تاریخ تألیف: 1304ق؛ محل تألیف: سعدآباد عثمانی کتابی است به نظم و نثر در معارضه گلستان؛ در تسمیه و تاریخ کتاب و ترتیب ابواب می‌گوید: «لاجرم این روضه شیوای دل‌فزا که فصول ربیع و خریفش توام و اثمار شتا وصیفش با هم است، چنانکه گویی همواره خوان یغمایی از فواکه الوان در بساط سبزه و ریاحین گسترده دارد، گل و میوه را با هم به بازار آورده به چهار موسم مقسوم گشت، و به اسم رضوان موسوم. مثنوی: دران سالی که رضوان مختتم شد ×× هزار و سیصد و چارش رقم شد / همه مقصود ما پند و ادب بود ×× نه اظهار کمالات و حسب بود / چه حکمتهای یونانی که گفتیم ×× چه گوهرهای عمانی که سفتیم / اگر ناید بگوش رغبت کس ×× زما ابلاغ حکمت باشد و بس». در یک «مقدمه» و چهار «موسم» و یک «خاتمه»: مقدمه در سعادات نفوس و انقلابات روزگار؛ موسم 1. بیان عشق و حسن و مقتضیات جوانی؛ 2. تهذیب اخلاق و نتیجه فحص و طلب؛ 3. سیرت بزرگان و آداب ملوک؛ 4. لطایف محاضرات و نوادر مفاکهه؛ خاتمه در مطالعات حکمت آیات و عبارات عبرت اشتمال. آغاز: بنام ایزد متعال ذات لم یزل که وحدتش منشاء کثرت است و به وصف اندرش مزید حیرت بر تنزیه که خوانیش تعطیل ذات است و چون تشبیه سرابی تجدید صفات انجام: آدمی را جنبه حیوانی بخوردن و جنبه انسانی بخواندن برپاست تمت الکتاب ... [نسخه‌های منزوی 3575/5]