رضاعیة

● رضاعیة = الرضاع / فقه / فارسی rezā‘īya =ar-rezā‘ مجلسی، محمد تقی بن مقصود علی، 1003؟ - 1070 قمری majlesī, mohammad taqī ebn-e maqsūd ‘alī (1595-1660) رساله مختصری است در احکام و آداب شیردادن و نشان دادن و روش نیکو که خالی از افراط و تفریط بوده باشد. در نهایت به 28 فرع از فروع رضاع می‌پردازد. مؤلف درباره فرق بین ولد السفاح و ولد الزنا می‌گوید ولد سفاح کسی است که از جهتی حلال و از سویی دیگر حرام زاده باشد ولی ولد الزنا از هر جهت حرام زاده است با این وصف اگر کسی ولد سفاح را قذف نماید و به او ولد الزنا گوید حد قذف بر او واجب است و نیز هشت شرط برای تحقق رضاع و 39 مسأله درباره احکام و متعلقات آن و همچنین سه مسأله در خاتمه کتاب مبنی بر حکم شیر دختر، مصاهره و مسائل دیگر را برشمرده است. برخی به فرزندش محمد باقر مجلسی نسبت داده‌اند. آغاز: الحمدلله رب العالمین ... و بعد چنین گوید احوج المربوبین الی رحمة رب الغنی محمد تقی بن مجلسی الاصفهانی که چون در این عصر، افراط و تفریط بسیار در امر رضاع واقع شده بود در میان طلبه این رساله را نوشت تا آنچه که صراط مستقیم است ظاهر شود انجام: از حضرت معصوم علیه السلام که زنی بزغاله را شیر داده بود مدتی تا استخوانش سخت شده وگوشت روییده وبزرگ شده ونر بر او کشیده وزائیده است آیا شیر او را می‌توان خورد یا گوشت او را می‌توان خوردحضرت فرمودند که این فعل مکروه است وشیر وگوشت آن باکی ندارد چاپ: در هامش درر الفوائد آخوند خراسانی در 1319 به چاپ رسیده؛ لکهنو، سنگی، وزیری، 25ص (صص 71-95)؛ [تهران]، سنگی، 1319، وزیری، 4ص (صص 280-283) [الذریعة 190/11؛ مقدمه‌ای بر فقه شیعه 238؛ مکتبة امیرالمؤمنین 372/1؛ دنا 863/5؛ کتاب‌شناسی مجلسی 241-242]