رساله عرفانی

● رساله عرفانی / عرفان و تصوف / فارسی r.-ye ‘erfānī آغاز: بسم الله الرحمن الرحیم و به ثقتی. این باغ که هر گلشن دلی بفریبد ×× صاحبنظر از نظاره اش نشکیبد / چون روضه بروضه پر کل معرفت است ×× هم نام ریاض عارفینش زیبد. اما بعد بر رأی معرفت دانایان سیر و آگاهان خبر پوشیده و مستتر نماناد ... بعضی از اجله اصحاب و اعزه احباب این فقیر ضعیف بیمقدار را ترغیب و تحریص فرمودند که چه باشد که تذکره بجهة تبصره اهل بصیرت مشتمل بر اطوار و اشعار و سلسله طریقت و قایدان حقیقه این طبقه شریفه جمع نماید که طالبان و راغبان طریقه حقه طریقت را از حالات و مقالات این قوم استحضاری و اعتباری و آیندگان را تذکاری از خاکساری حاصل آید ... فقیر ... باعدم بضاعت و قلت استطاعت مصمم گردید که بعون الله همت بر گمارد و تذکره مشتمل بر مختصری از احوال و برخی از اشعار عرفا و حکما و معاصرین بطریق تهجی و ملاحظه حرف اول قرار داد و نام این کتاب را ریاض العارفین نهاد ... الی آخر. انجام: هر چند که ماهی شده غرق اندربحر ×× از بحر چگونه باشدش آگاهی. تمت الکتاب المستطاب و هو تذکرة للعارفین ... موسوم بریاض العارفین ... مانند کتاب حق که شد ختم بناس ×× ابیات تو این کتابرا خاتمه شد الحمدلله ...