رجال الغیب

● رجال الغیب / عرفان و تصوف / عربی rijāl-ul ġayb محمد تقی الدین، - 1183 قمری mohammad taqī-yod-dīn (- 1770) رساله کوتاهی در رجال الغیب و نیز بیان روزهای ماه و حضور آنان در جهات چهارگانه جغرافیایی است. باید دانست که این رساله بر اساس رساله معرفة الغیب محیی الدین محمد بن علی اشبیلی اندلسی «ابن عربی» (- 638ق) نوشته شده است. با موضوع رجال الغیب رساله‌های چندی به زبان عربی، از شمس الدین محمد بن حمزه فناری (- 834ق)، محمود بن عثمان لامعی چلبی (- 938ق)، محمد تقی الدین (- 1183ق) و دیگران تألیف گردیده است که دقیقاً دانسته نشد این رساله كدامیك از رساله‌های مذکور است؛ لیکن بر اساس قرائن و حجم رساله، به نظر می‌رسد این رساله بایستی تألیف محمد تقی الدین بوده باشد و نسخه‌ای نیز از آن در کتابخانه شهرداری استانبول به شماره «59/10 عثمان ارکین» موجود است؛ به هر تقدیر نیاز به بررسی بیشتری دارد. باید دانست که بر اساس برخی مصادر رجال الغیب، هفت تن اند از مردان خدا که از نظر مردم دنیا پوشیده‌اند و جهان به ایشان قوام دارد. بحث مربوط به رجال الغیب را گویا نخستین بار محیی الدین ابن عربی (-638ق) در کتاب الفتوحات المکیة مطرح کرده است.