راز گل

● راز گل / شعر / فارسی rāz-e gol صحیحی، محمود، ق 10 قمری sahīhī, mahmūd (- 16c) تاریخ تألیف: 920ق مثنوی عرفانی است که مؤلف در بیان حالت‌های عارفان و اشارت‌های ایشان سروده و در پایان آن می‌گوید: «هم بکن ... آن سلطان مست ×× که ز هجرش سال نهصد بیست هست» و در بیان نام خود و نام کتاب می‌گوید: «آن چنان که بر صحیحی فقیر ×× کرد اشارت که قلم کاغذ بگیر / راز گل نامش که این راز آمدست ×× با هزاران پرده درساز آمدست». در آن از فخر رازی و مناظره‌اش با شیخ نجم الدین کبری، شمس تبریزی، مولانا، امام علی (ع) و امام صادق(ع) حکایت‌هایی نقل شده است. هم چنین داستان‌هایی از ملاقات بابا طاهر عریان و خواجه حافظ و حکایت‌های از شیخ احمد جامی آورده شده است. مؤلف از شاگردان خواجه محمد پارسا نقشبندی (متوفای 865ق) است و در این کتاب ایمان حضرت ابوطالب را نفی نموده است.