ذوقیات عقلی و معقولات ذوقی

● ذوقیات عقلی و معقولات ذوقی = ذوقیه = الذوقيات العقليه / عرفان و تصوف / فارسی zowqīyyāt-e ‘aqlī va ma‘qūlāt-e zowqī = zowqīye = az-zowqīyyāt-ol ‘aqlīye فانی شیرازی دهدار، محمد بن محمود، 947 - 1016 قمری fānī šīrāzī dehdār, mohammad ebn-e mahmūd (1541 - 1608) گفتاری است عرفانی ـ فلسفی در یک «بنیان» در ذوقیات عقلی در ده ذوق، و چند «رکن»: 1. رؤیت و شهود و مشاهده؛ 2. معنی اتحاد؛ 3. وحدت وجود؛ 4. وجود به مانند کلی طبیعی؛ در دیباچه چنین توصیف شده: «این چند کلمه ایست برسم انموذج از ذوقیات عقلی و معقولات ذوقی بطریقی که مطابق مشرب صافی صوفیه و متکلمین نیز باشد و مبین قصد ایشان از آن مطالب تا معترض بر جهل خود اعتراف نماید»؛ در آن از اشارات ابن سینا و اوصاف الاشراف و شرح حكمة الاشراق و كتاب توحید بندهایی آورده است. در الذریعة با دو عنوان ذوقیات عقلی و وحدت وجود آمده است. آغاز: بسمله. لك الحمد و انت اهل له، حمداً يعلوا حمد الحامدين ... خامه لسان بر صفحه زبان چه سان ثنا بتوان کرد ... اما بعد، چنین گوید: عبید الاحرار محمد دهدار که این چند کلمه ای است ... انجام: و مهر گسترش منور و محفوظ بحق النبی و آله. و الحمدلله رب العالمین، و صلی الله ... چاپ: تهران، 1375ش، میراث مکتوب، به کوشش محمد حسین اکبری ساوی، در رسائل دهدار، ش 5، صص 153-172 با عنوان «رساله ذوقیات یا ذوقیه یا ذوقیات عقلی و معقولات ذوقی» چاپ شده [نسخه‌های منزوی 1154/2؛ الذریعة 45/10؛ دنا 514/5-515 (24 نسخه)؛ فهرستواره منزوی 1074/8 با عنوان «وحدت وجود»]