ذکریه

● ذکریه = رساله ذکریه / عرفان و تصوف / فارسی zekrīye = r.-ye zekrīye همدانی، علی بن محمد، 714 - 786 قمری hamadānī, ‘alī ebn-e mohammad (1315 - 1385) رساله‌ای در معارف و توحید و بیان غرض خلقت انسان و طوائف سه گانه نفوس انسانی (ظالمان، مقتصدان، سابقان صنوف ولایت و مقربان) و پستی دنیا وکمال انسانی در معرفت توحید و ذکر شریف لا اله الا الله و بیان ارکان چهارگانه سلوک (طهارت، توکل، توبه، عدل) است. آغاز: بسمله، حمد و سپاس پروردگاریرا که حقایق اثمار ارواح قدسی را در حدایق اشجار اشباح ... بدان این عزیز که ایزد تعالی چون خواست که اظهار قدرت بیغایت و احصاء ... انجام: و اگر در صوم عزیز التماس افطار کند منع نکند که ثواب این بسیار است ... این دعا که مرویست از حضرت علیه السلام میخواند ... من كل بلية صورية و معنوية و ان توفیتنی فتوفنی الیک مسلما غیر مفتون و الحقنی بالصالحين برحمتک یا ارحم الراحمین و الحمدلله وحده و السلام علی من اتبع الهدى تمت الرسالة. چاپ: به کوشش محمد ریاض، در احوال و آثار و اشعار میر سید علی همدانی با شش رساله وی (پاکستان، مرکز تحقیقات فارسی ایران و پاکستان: بی‌تا) [نسخه‌های منزوی 1152/2؛ احوال میر سید علی همدانی 117/ -120؛ فهرستواره منزوی 373/7 باعنوان ذکریه = ذکر امیریه و 838/8 با عنوان «محمودیه = ذکریه» با همین سرآغاز ولی ناشناس آمده و به استناد سخن فهرست‌نگار شاهچراغ شیراز به احتمال از راز شیرازی دانسته که هر دو خطاست؛ دنا 511/5 (23 نسخه)]