دیوان نقی کمره ای کاشانی

● دیوان نقی کمره ای کاشانی / شعر / فارسی d.-e naqī-ye kamare'ī-ye kāšānī کمره ای کاشانی، نقی، 935 - 1031 kamare'ī kāšānī, naqī (935 - 1031) غزلیات علی نقی کمره‌ای متخلص به «نقی» از شاعران و عالمان برجسته عصر صفوی است. وی از جمله بنیان‌گذاران «سبک اصفهانی» در شعر و ادب دوره صفوی است و از علم و تقوا برخوردا بوده، کمره زادگاه او، کاشان محل تحصیلات و اصفهان محل شکوفایی وی بوده، شهرت وی در زمان شاه عباس اول پس از سال 996ق فراگیر شد و چندین بار شاه از او درخواست نمود ماده تاریخ‌هایی برای وقایع گوناگون بسراید، لذا به ستایش از شاه عباس پرداخته، علاوه بر سرودن شعر، در حکمت نیز ید طولایی داشته، و از شاگردان آقا حسین خوانساری بوده و تألیفاتی در علوم مختلف دارد، و دیوان وی شامل غزلیات، رباعیات، قصاید، مقطعات، معميات، ترکیب‌بند، مراثی و تاریخ‌هاست و در حدود 5300 بیت شعر می‌باشد. در بسیاری از منابع وی به اشتباه با شیخ الاسلام علینقی بن محمد هاشم طغائی کمره‌ای فراهانی شیرازی اصفهانی (958-1060) یکی دانسته شده است. اما برای اولین بار مرحوم گلچین معانی به درستی به این تمایز اشاره کرد. آغاز: غزلیات: ای نام همایونت طغراچه فرمانها ×× خورشید صفت طالع از مطلع دیوانها قصاید: چو خفتگان لحد را صباح روز نشور ×× ز خواب مرگ جهاند نهیب نفخه صور. چاپ: میراث اسلامی ایران، دفتر هفتم و دفتر هشتم، به کوشش دکتر ابوالقاسم سری، 1377ش [دنا 427/5-428 که به خطا از علینقی بن محمد هاشم کمره‌ای دانسته شده؛ منزوی 2584/3 که از علینقی بن محمد هاشم کمره‌ای دانسته شده؛ الذریعة: 1122/9؛ غزلیات شیخ علی نقی کمره ای، به کوشش سید ابوالقاسم سری، 1349 شمسی]