دیوان منوچهری دامغانی

● دیوان منوچهری دامغانی / شعر / فارسی d.-e manūčehrī dāmqānī منوچهری دامغانی، احمد بن قوص، - 432 قمری manūčehrī dāmqānī, ahmad ebn-e qaws (- 1041) دولتشاه سمرقندی می‌گوید: «دیوان وی در ایران زمین معروف و مشهور است» و امین احمد رازی می‌گوید: «دیوانش امروز متداول است». هدایت می‌گوید شنیده‌ام که سی هزار بیت شعر داشته ولی جز سه هزار از آن را (از قصاید و مقطعات و مسمطات و رباعیات و غزل) به دست نیاورده و دیوانی که از منوچهری اینک متداول و نسخ خطی و چاپی آن در دسترس می‌باشد همان گردآورده و ترتیب داده هدایت می‌باشد و در این دیوان قصایدی از دیگران نیز مندرج است. منوچهری مخصوصاً در انشاء مسمط دستی قوی داشته و مضامین بسیار عالی در آن به کار برده است. آغاز: بسمله. در تذکره‌های شعراء هریک لختی از اقوال و احوال حکیم منوچهری نوشته اند ... همی ریزد میان باغ لؤلؤها بزیورها ×× همی سوزد میان راغ عنبرها بمجمرها چاپ: مکرر چاپ شده؛ تهران، سنگی، 1295، وزیری کوچک؛ ایران، سنگی، 1301، جیبی؛ تهران، با حواشی و تصحیحات و پژوهش‌های آقای محمد دبیر سیاقی، چاپ سربی، 1326ش [نسخه‌های منزوی 2547/3؛ الذریعة 1113/9؛ فرهنگ سخنوران 570 و 885/2؛ مشار، فارسی 2375/2 که نشانی 16 چاپ آن را داده؛ دنا 394/5-398] شرح و حواشی: 1- نقد و تصحیح دیوان منوچهری؛ قائم مقامی، علی اکبر