دیوان لطفی

● دیوان لطفی / شعر / ترکی d.-e lotfī لطفی هروی، ق9 قمری lotfī heravī (- 15c) این دیوان غزلیات و رباعیات ترکی لطفی می‌باشد، از قصیده‌ای که پس از حمد و ثنای الهی و نعت حضرت رسالت پناهی در مدح شاهرخ پسر امیر تیمور گورگان سروده زمان و عصر او معلوم شد و در این قصیده به مرض شاهرخ و بهبودی او و شکر این نعمت از طرف خود و عموم مردم، اشاره نموده و اظهار داشته که محمد جوکی میرزا و میرزا عبداللطیف و علاء الدوله از این کسالت بی‌نهایت متألم و متأثر بوده‌اند. در ص 45 ج3 طرائق الحقائق می‌گوید: «مولانا لطفی از سخنوران روزگار و در نظم اشعار فارسی و ترکی با اقتدار در سن نود ونه سالگی قصیده ردیف آفتاب را در سلک نظم کشیده و مطلعش این است: ای ز زلف شب مثالت سایه پرور آفتاب ×× شام زلفت را بجای ماه در بر آفتاب. و مولانا در جوانی نخست به تحصیل علوم قیام نمود بعد ازآن روی سلوک به طریق درویشان درآورد و درآن روش ثابت قدم می‌بود تا وقتی که از این عالم رحلت نمود و در آخر زندگانی این مطلع را منظوم ساخته به نزد مولانا عبدالرحمن جامی (817-898) فرستاد که غزلی نماید و در دیوان خویش ثبت کند و چنین نمود: گر کار دل عاشق با کافر چین افتد ×× به زانکه به بدخوئی بی مهر چنین افتد». به احتمال قوی لطفی صاحب دیوان زیرین همین لطفی صاحب قصیده و این بیت می‌باشد. [دنا 350/5]