دیوان کمال خجندی

● دیوان کمال خجندی / شعر / فارسی d.-e kamāl-e xojandī کمال خجندی، مسعود، - 803؟ قمری kamāl-e xojandī, mas‘ūd (- 1401) شاعر معاصر حافظ شیرازی بوده و با او مکاتبه داشته است، از خجند به حجاز رفته سپس در تبریز نزد سلطان حسین فرزند اویس جلایر جای یافته، مرگ او را در 800 و 803 و 808 یاد کرده‌اند. در مقدمه این دیوان مقام عرفان و ارشاد خجندی و علاقمندی مریدان به آثار وی تذکر داده شده و جامع می‌گوید که این دیوان وی شامل اشعار و غزلیاتی است که پیش از رفتن از تبریز و در هنگام هجران از این شهر سروده‌اند و اینک که مراجعت کرده‌اند برای استفاده علاقمندان مرتب گردید. این دیوان پس از سال 798 مرتب گردیده و شامل غزلیات مرتبه به حروف تهجی برحسب ردیف‌ها می‌باشد و غزلیات در حدود 3400 بیت است. آغاز: افتتاح سخن آن به که کنند اهل کمال ×× به ثنای ملک الملک خدای متعال / پادشاهی که به پیرامن جاهش نرسد ×× از ازل تا بابد و صمت نقصان و زوال ... چاپ: تبریز، 1337ش، باهتمام عزیز دولت آبادی، وزیری، 398+19ص [نسخه‌های منزوی: 2498/3؛ الذریعة: 917/9؛ فرهنگ سخنوران: 488؛ مشار: 2244؛ دنا 343/5-345؛ مشترک پاکستان: 479/7-480]